วันนี้มีหูฟังตัวนึง มาเขียนให้อ่านกันครับ…
สืบเนื่องจากเหตุผลที่ว่าหูฟังอันเก่าของผมยี่ห้อ AKG
ซึ่งใช้งานมันมากนานกว่า 5 ปีแล้ว ถึงเวลาที่ต้องเปลี่ยนสักที
เพราะเสียงมันเริ่มแปลกไปจนทำให้การฟังเพลงไม่ได้อารมณ์อย่างที่เคย

จังหวะเดียวกันกับที่พี่ไปญี่ปุ่น เลยฝากหิ้วหูฟังกลับมาด้วยซะเลยหนึ่งตัว
ยี่ห้อ audio-technica รุ่น ATH-C505i (บอกตรง ๆ ว่าไม่เคยรู้มาก่อน)
เป็นหูฟังที่มาพร้อมกับ Remote and Mic เหมือนอย่างที่ให้มาพร้อม iPhone
หูฟังรุ่นนี้ เค้าบอกว่า Made for iPod iPhone iPad ซึ่งรุ่นที่รองรับรับรอง
ก็ไล่ผลิตภัณฑ์ของ apple เกือบทุกรุ่น ยกเว้นก็แต่ iPhone4S ที่ไม่ได้เขียนเอาไว้
แต่ผมคิดว่ามันน่าจะใช้ด้วยกันอย่างไม่น่ามีปัญหานะครับ (ไม่มีเครื่องทดสอบ)

แต่ว่า… ผมลองเอาตัวนี้ไปใช้ฟังกับ Galaxy S2 ของผมแล้ว
พบว่าในส่วนของ Remote ใช้งานได้แค่ Play และ Pause ครับ
ไม่สามารถทำการเพิ่มลดเสียงได้จากตัว Remote

หูฟังรุ่นนี้มีเทคโนโลยี Bass Dimension Exciter ที่อากาศสามารถเข้าไปในหูฟังได้
ทำให้เกิดความรู้สึกสบายเวลาใส่ฟังเพลงเป็นเวลานาน ๆ
แต่มันต้องแลกกับการที่เวลาเราฟังเพลงดัง ๆ แล้วจะมีเสียงเล็ดลอดออกไป

ทดสอบการใช้งานประมาณหนึ่งสัปดาห์ เสียงนี่ถือว่าดีใช้ได้เลยครับ
เพราะผมไม่ใช่คนหูเทพอะไร ฟังประมาณนี้ถือว่ากำลังเหมาะ
ราคาตัวนี้อยู่ที่ 2,000 เยน ครับ ลองหาอัตราแลกเปลี่ยนแล้วคิดเป็นเงินไทยดู

เอาไว้เท่านี้ก่อนละกันครับ :)))

เช้าวันรุ่งขึ้นก็คือวันจันทร์ ยังอยู่ที่ดุสิตธานีครับ หมายความว่าขาดเรียนนั่นเอง (ฮา)
รู้สึกว่าฟินโคตร ๆ เลยอ่ะครับ ขาดเรียนครั้งแรกในชีวิตนิสิตมหาวิทยาลัย
ความรู้สึกมันฟินแบบนี้นี่เอง แบบต้องขาด หนีไปเที่ยวบ่อย ๆ ละมั้งเนี่ย แฮ่!

ทานข้าวเช้าเสร็จอะไรเสร็จ ตามโปรแกรมก็ต้องออกเดินทางไปวัดหลวงปู่ทวด
แต่ว่า… ผมได้ไปชะอำซะงั้น ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้อยากมาเลยแม้แต่นิดเดียว
คือว่า… คนขับรถน่ะครับ เค้าหลงทาง -.- ดีนะ ไม่ถึงกรุงเทพเลย

ด้วยเหตุนั้นแหล่ะ ทำให้มาถึงวัดหลวงปู่ทวด ช้ากว่าคันอื่น ๆ เค้ามากโข
รีบลงรีบถ่ายรูป… ได้แค่นั้นจริง ๆ เพราะเวลาที่เหลือน่ะเหรอ…
มันหมดไปกับการโยนเหรียญให้เข้าปากช้าง และการเดินหาห้องน้ำไปหมดละ

จากนั้นก็เดินทางไปตลาดน้ำหัวหินต่อ เอาอีกครับ… หลงทาง -.-
คนขับรถคนนี้เค้ามาจากดาวดวงไหนเนี่ย! ตอนนั้นคนในรถตู้ต้องช่วยกันอ่านป้าย
โทรหาญาติสนิท คนรู้จัก ผมก็ช่วยเค้าบ้างเหมือนกัน แบบว่าไม่มีคนรู้จัก
เลยทำได้แค่เปิด Google Map นำทางให้เค้าไป เออ ถึงเหมือนกันแหะ

จู๋ยาง เกือบซื้อกลับมาฝากเพื่อนแล้วล่ะ -.-

ไปถึงก็ช้ากว่าคันอื่นอีกแล้ว แต่ครั้งนี้ไม่ช้ามาก เลยทำให้ได้เดินแบบเบา เบา
ตลาดน้ำหัวหิน คงทำเลียนแบบบตลาดน้ำอโยธยากระมัง… คล้ายกันมาก
ต่างกันที่คนไม่เยอะ แล้วก็ไม่ค่อยอะไรซื้อขายที่น่าสนใจเท่านั้นเอง
แต่ก็ดีนะ… เดินเล่น ๆ สบาย ๆ ไม่ต้องแออัดกับคนที่เราไม่รู้จัก :))

สิ่งหนึ่งที่ผมโคตรจะ Proudly Present เลยก็ได้ว่า…
มันคือการวาดรูปเหมือนตัวจริงครับ มัน… ไม่แปลก แต่ว่าถ้าลองนั่งเป็นแบบมันถึงแปลก
ที่พูดเนี่ยเหมือนผมไปนั่งเป็นแบบนะ ไม่ใช่อ่ะ เป็นพ่อผมที่ไปนั่งเป็นแบบ
แต่เราเป็นคนยืนดูเค้าวาดก็สนุกแล้วนะ เค้าเอาถ่ายเขี่ย ๆ ก็ออกมาเป็นรูปแล้วอ่ะ
ให้เวลาผมทั้งชีวิตก็ไม่สามารถทำแบบนั้นออกมาได้จริง ๆ

ตอนแรกก็กะจะไปนั่งเป็นแบบให้เค้าวาดรูปเหมือนอยู่เหมือนกัน
แต่ว่าโดนโทรตามเสียก่อน เพราะได้เวลาอาหารเที่ยงว่างั้น ผมเลยอดเลย T_T

ทานอาหารเที่ยงก่อนแยกย้ายกันกลับตามถิ่นฐานเดิม
มื้อนี้เป็นซีฟู๊ดแบบจัดเต็มคราบ แต่ผมกินไปสามคำ เพราะบุฟเฟ่ต์เมื่อเช้ายังไม่ย่อยเลย
อีกอย่างก็ไม่ได้คลั่งไคล้อาหารทะเลสักเท่าไหร่ด้วยอ่าน๊า

ห้องน้ำสำหรับชาวสีม่วง ในที่สุดโลกก็เห็นหัวพวกเค้า

ประมาณบ่ายโมงครึ่งก็ออกเดินทางกลับกรุงเทพ
ระหว่างทางก็มีการแวะซื้่อของฝากที่ร้านอะไรสักอย่าง…
จำไม่ได้จริง ๆ แต่เค้าบอกว่าดัง -.- ดังจนผมจำไม่ได้อ่ะ
เดินดูจนทั่วร้านก็ไม่ได้อะไร เพราะไม่รู้จะซื้ออะไร ส่วนมากก็เป็นของกินแหล่ะ

ประมาณบ่ายสี่เกือบ ๆ ห้าโมงก็มาถึงสุวรรณภูมิ ส่งป๊ากับม๊ากลับบ้าน
ก่อนที่ผมจะนั่ง ARL กลับมาที่หอ จนการเดินทางในครั้งนี้

สวัสดี…

…………………………………………………

สรุปการเดินทางในครั้งนี้ในโลกออนไลน์กับบ้าง
โชคดีมาก ๆ ที่หัวหินมี 3G บอกได้เลยว่ามันแรงกว่าในกรุงเทพมาก! ฟิน
ด้วยเหตุผลข้างบน ทำให้ผมทำแต้มจากการเช็คอินได้สถิติใหม่ใน 4sq
คือคะแนน 243 คะแนนนนนน เย้!
ต่อไปคือเรื่องการใช้ดาต้า เพราะ 3G มันแรง เลยทำให้อัพรูปที่ถ่ายขึ้น Flickr ได้เลย
ผมอัพไปทั้งหมด 51 รูป ใช้ Data ในการเดินทางครั้งนี้ไป 250.7MB ครับผม

ปล. ไปดูรูปได้ ที่นี่ นะฮะ อัพไว้หมดแล้ว
(อันที่จริงอัพไว้ตั้งแต่ตอนแรกแล้วล่ะ)

จำไม่ได้แล้วว่าเที่ยวในประเทศครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ยิ่งทะเลนี่ไม่ต้องพูดถึง
ครั้งนี้แปลกดีเหมือนกัน เดินทางในประเทศ แล้วไปทะเลด้วยสิ ว้าว! ตื่นเต้น
ออกเดินทางตั้งแต่เช้าวันอาทิตย์ ไม่สิ ไม่เช้าเท่าไหร่ ก็แปดโมงอ่านะ
เมื่อคืนนี้วันเสาร์นอนน้อยไปหน่อย นอนไป 3 ชั่วโมงเอง เลยกะว่าต้องหลับในรถแน่ ๆ
พอเห็นรถที่จัดไว้ให้ก็ต้องบอกว่าฟินนนนน ครับ
เป็นรถตู้ VIP นั่งไม่เบียดกัน สามเบาะนั่งคนเดียวอะไรประมาณนี้
ผมก็ดิ่งสู่ห้วงนินทาไปจนไปถึงหัวหินเลยทีเดียว

รู้สึกตัวอีกที… ก็อยู่ที่โรงแรมดุสิตธานีแล้ว ลงทะเบียนอะไรเรียบร้อย
ต้องรอรถคันอื่น ๆ มาให้ครบเสียก่อน ระหว่างนั้นก็มีการจัดเกมส์ไว้ให้เล่นด้วย
มันต่างกันอย่างสุดขั้ว ห้องนึงจัดเกมส์ Wii ให้เล่นแก้เบื่อ
แต่อีกห้อง… ดั้นเป็นเกมส์บิงโก เกมส์หมากรุก ปรับอารมณ์ไม่ทันเลยทีเดียว

พอทุกคนมากันครบก็ถึงเวลาอาหารเที่ยง มื้อแรกก็จัดบุฟเฟ่ต์นานาชาติเลย
อาหารไม่เยอะเท่าไหร่ เรื่องรสชาติก็ถือว่าใช้ได้เลยล่ะครับ
กินเสร็จอะไรเสร็จก็ถึงเวลาเข้าห้องประชุมฟังบรรยายการค้าขายแล้ว
นึกตามนะครับ… หลังอาหาร… บุฟเฟ่ต์… ฟังบรรยาย… คร่อกฟี้ zzZzzZzz

บรรยายไปได้ประมาณชั่วโมงหน่อย ๆ ก็เบรคอีกละ ให้ทานของว่างอีกละ
(บุฟเฟ่ต์ที่เข้าปากไปเมื่อกี้ยังไม่โดนน้ำย่อยเลย ต้องกินอีกแล้ว -.-)
พอกินเสร็จอะไรเสร็จ ผมกับน้องเลยแอบโดยบรรยายซะงั้น
หลบไปนั่ง ตา-กลม ที่ริมทะเล รับลมทะเลเย็น ๆ สบาย ๆ ถ่ายรูปอาร์ต ๆ

ถึงเวลาประมาณห้าโมงเย็น กำลังจะกลับเข้าไปในห้องประชุม แต่เค้าเสร็จแล้ว แฮ่!
ดีใจ ได้กลับห้อง เปลี่ยนชุดเตรียมไปงานเลี้ยงตอนกลางคืนที่เค้าให้
ธีมของงานในครั้งนี้เค้าบอกว่าเป็นแบบ “ย้อนยุค” ให้แต่งตัวแบบเก่า ๆ
ถ้านึกไม่ออกก็อารมณ์ประมาณละครเรื่องวนิดาอ่าครับ เหมือนกันเลย
แต่ผมไม่แต่งอะไรมาก แค่หน้าตาที่มีอยู่ก็ชนะขาดแล้ว (ฮ่าาาาาาา)

ประมาณหนึ่งทุ่มก็ออกห้องพัก เดินลงไปที่งาน (จัดในโรงแรมนั่นแหล่ะ)
ในงานก็มีอะไรเก่า ๆ เยอะแยะเต็มไปหมด ยกตัวอย่างนะครับ
มีฉาบหนังเก่า ๆ ของมิตร ชัยบัญชา เรื่องอินทรีแดง มีสาวน้อยตกน้ำ (ตกจริง ๆ)
มีมุมยาดอง สำหรับใครที่อยากลอง มีโรตีสายไหมปั่นกันสด ๆ
มีเกมส์ปาเป้า ยิงเป้า รับของรางวัล ก็อะไร ๆ ประมาณนี้แหล่ะครับ

แต่ผมรู้สึกอะไรแปลก ๆ อย่างนึง เห็นของพวกนี้แล้วผมรู้จักและคิดถึงอ่ะ
หมายความว่า… ผมเริ่มแก่แล้วใช่ไหม T_T

ประมาณเกือบ ๆ สองทุ่ม ก็เดินเข้าไปใน Hall ที่จัดงานเลี้ยง ระหว่างทางก็มี
มุมสวย ๆ เก๋ ๆ ดักรอให้ถ่ายรูปกันเต็มไปหมด กว่าจะหลุดเข้าไปใน Hall ได้ก็นานอยู่
พิธีเปิดเริ่มขึ้นด้วยการดำเนินรายการโดย วีเจจ๋า และมีการจับรางวัลแจกมากมาย
(แต่ไม่ได้เลยสักรางวัลเดียว iPad2 ที่เล็งไว้ก็ไม่ได้ ชิ!)

การแสดงแรกก็ทำให้เข้ากันธีมย้อนยุคละมั้ง เป็นการแสดงจำอวดหน้าม่าน
ที่ร้องเพลงฉ่อยน่ะครับ ใช่เลย ตอนแรกคิดว่าจะฟังแล้วเบื่อเสียอีก
แต่ว่าไม่เบื่ออ่ะ ฟังไปกินอาหารมื้อเย็นไปเพลินดีจริง ๆ เลย

การแสดงที่สองเป็นการร้องเพลงโดย เจนนิเฟอร์ คิ้ม เพิ่งเคยฟังสดครั้งแรก
เสียงเจ้แกเพราะดีจริง ๆ

เจนนิเฟอร์ คิ้ม มีแขกรับเชิญมาด้วยคนนึง คือ พี่ก้อง นูโว
ทำเอาสาวแท้ สาวเทียมใน Hall อยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้กันเลยทีเดียว
คนนี้ก็เพิ่งเคยเจอตัวจริงครั้งแรกเหมือนกัน อืม… หล่อครับหล่อ
ยิ่งเห็นพี่ก้องโซโล่กีตาร์เทพ ๆ แล้ว สุด ๆ อ่ะ พี่เจ๋งว่ะ!

ประมาณสี่ทุ่มครึ่งงานก็จบลง สำหรับคนที่ง่วงนอนแล้วก็กลับขึ้นไปนอนบนห้องได้เลย
แต่สำหรับใครที่แอลกอฮอล์ซึมเข้าสู่กระแสเลือดแล้ว อยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้
เจ้าภาพก็ได้จัดเวทีให้สำหรับคนที่อยากร้อง อยากเต้นต่อด้วยครับ
แต่ผม… กลับไปนอน -.-

ตอนแรกว่าจะเขียน Blog ตอนเดียวนะ แต่ไหง๋มันยาวได้ขนาดนี้เนี่ย
เอาไว้ติดตามอ่านตอนที่สองนะฮะ ๆ
ส่วนรูปอัพไว้หมดแล้ว ที่นี่ ไม่ได้ใช้กล้อง DSLR เลย ถ่ายด้วย S2 ทั้งหมด :))

ไม่ได้เข้าโรงหนังนานมากตั้งแต่ช่วงสอบ วันนี้เลยเข้าไปดูสักหน่อย หนังเรื่องนี้เข้าโรงต้อนรับเทศกาลวาเลนไทน์กันเลยทีเดียว เป็นธรรมดาที่เห็นหลายคนควงคู่สวีทกันไปดู ถึงแม้ว่ามันบางตาลงบ้างก็เถอะ ผมกำลังพูดถึงเรื่อง วาเลนไทน์ สวีทตี้ ครับ

วาเลนไทน์ สวีทตี้ เป็นภาคต่อ ภาคจบจากเรื่อง ส.ค.ส. สวีทตี้ ผมชั่งใจอยู่นานว่าควรเข้าไปดูหนังเรื่องนี้ดีรึเปล่า เพราะจากเรื่อง ส.ค.ส. สวีทตี้ ทำเอาผมผิดหวังเสียศูนย์ไปมาก แต่อีกใจก็อยากรู้ตอนจบ แอบหวังเล็ก ๆ ว่ามันอาจพลิกกลับมา “ดี” ก็เป็นได้

วาเลนไทน์ สวีทตี้ เนื้อเรื่องดำเนินต่อเนื่องจากภาคหลักที่ลงโรงฉายไปเมื่อสิ้นปีที่ผ่านมา เปลี่ยนการดำเนินเรื่องมาที่ตัวละครที่ไม่ได้ค่อยได้มีบทในภาคแรก เง็ก อุ่น และเจ็ท เพื่อนทั้งสามคนที่มีความสัมพันธ์กันอย่างแปลก ๆ บางสิ่งบางอย่างต้องชัดเจนมากขึ้น

หรือเป็นการเริ่มต้นชีวิตของฟินและดี้ คู่รักคู่ใหม่ที่เพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นาน แต่รู้สึกว่าการใช้ชีวิตคู่มันมีอะไรที่ต้องการมากกว่าความรัก มันคือความเข้าใจ

หรือเป็นเรื่องของฟ้าและหลังอาน ที่การวางแผนชีวิตสำหรับใครบางคน ต้องมีอีกคนอยู่ในแผนด้วยเสมอ

หลังจากที่ดูเสร็จ ความหวังที่คิดเอาเองว่าหนังคงพลิกกลับมา “ดี” มันเป็นแค่ความคิด หนังไม่ได้สื่ออะไรดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย ชั่งน้ำหนักดูแล้ว ผมว่าครั้งนี้ทำออกมาได้แย่กว่า ส.ค.ส. สวีทตี้ เสียอีก มีหลาย ๆ จุดที่ไม่ชอบและไม่ชอบมาก เดี๋ยวพิมพ์ไปเดี๋ยวอ่านไป คงมีเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ภาคนี้เปลี่ยนตัวละครในการเดินเรื่องหลัก จากคนที่ไม่ค่อยได้มีบทบาทใน ส.ค.ส. สวีทตี้ ผมกำลังพูดถึงคือ เง็ก อุ่น เจ็ท ฟิน และดี้ 5 ตัวละครเหล่านี้ ที่ภาคแรกแทบจะเรียกได้ว่า มีไว้เพื่อ “ประกอบฉาก” แต่ภาคนี้ได้โลดแล่น มีชีวิตชีวาตามบทที่ได้รับเสียที

แน่นอนครับ… ด้วยการที่ว่ามันถึงตอนจบแล้ว อะไร ๆ ของเรื่องมันจะต้องชัดเจนมากขึ้น แต่พูดได้เต็มปากว่าความชัดเจนที่มีมากชัดขึ้นนั้น “ไม่ได้เกินความคาดหมาย” เลย พอเป็นแบบนี้มันก็ทำให้ไม่ได้ลุ้น ไม่ได้แปลกใจ เดินเรื่องไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย

เนื้อเรื่องภาคนี้ก็พูดได้เลยว่า “จืดสนิท” ความน่ารักก็แค่ระดับนึง ความฮาก็ไม่ได้จากผมเลยสักก๊ากเดียว แง่คิดจะพูดดีมันก็มีอยู่หรอก แต่ดูขาดความใส่ใจ ทำให้สิ่งที่กำลังจะดีถูกมองข้ามละเลยไป ระหว่างที่ผมนั่งดูก็ทำได้แค่ภาวนา ให้เรื่องมันดำเนินไปถึงตอนจบที่ผมอยากรู้เสียที

อีกสิ่งที่ผมไม่ชอบเอามาก ๆ ทำเอาหงุดหงิดตลอดเรื่อง มันคือ “การตัดต่อลำดับภาพ” เรื่องนี้เหมือนเอา Clip สั้น ๆ เอาตัดรวมกันยังไงยังงั้น อารมณ์เหมือนกำลังดูพวกมุขตลกคั่นรายการทีวีสมัยก่อน

เรื่องมุมกล้องในการถ่ายทำกันบ้าง รู้สึกว่าเรื่องเน้นที่การ “ตั้งกล้อง” เอากล้องลงไว้ในมุมที่หลากหลาย ถ่ายพร้อม ๆ กันทุกมุม แล้วเลือกเอามุมโน้นทีนี่ที มาตัดรวมกันไปมา ออกมาเป็นฉากหนึ่งฉาก แทบจะไม่เห็นฉากที่กล้องมีการเคลื่อนที่เลย ตรงนี้มันก็น่าเบื่อ

สรุป ถ้าอ่านมาจบถึงตรงนี้ก็พอจะรู้แล้วล่ะครับ… เรื่องนี้ไม่สนุกอย่างที่คิดที่หวังไว้เลย ไม่ต่างอะไรจาก ส.ค.ส. สวีทตี้ ภาคแรกที่ผมไม่ค่อยอยู่แล้ว ผมเขียนวิจารณ์ไปก็หนักอยู่ แต่ภาคนี้ผมว่า… ผมไม่ชอบมากกว่า…

หายหน้าหายตาไปนานมาก ๆ ก็ปกติแหล่ะครับ ช่วงสอบต้องกู้เอกราชกลับคืนมา
แล้ววันนี้ผมเองก็คืนความเป็นไทแล้ว…แต่ว่า Blog ตอนนี้…
ไม่ได้มาเพ้อรำพันความยากลำบากในการสอบที่ผ่านหรอกครับ อีกเรื่องที่สำคัญกว่า
มันคือ…
การไปดู Concert ของ ‘โซนยอชิแด’ ครับผม! ที่ชื่ออย่างเป็นทางการคือ

“Girls’ Generation Tour in Bangkok”

ตอนแรกผมเองกัดลิ้น ตัดใจ จาก Concert ครั้งนี้ไปแล้ว เพราะดั้นมาตรงช่วงสอบ
แต่มีเพื่อนคนนึงมันจุดประกายความฝันนี้กลับมาอีกครั้ง จนสุดท้ายก็ต้องไปดูจนได้
หลังจากสอบบัสฟินเสร็จ (เป็นวิชาสุดท้าย) ไม่มีเวลามานั่งตัดพ้อข้อสอบเลย
จำได้ว่า… ออกจากห้องสอบแล้ววิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อไปให้ทันก่อนประตูปิด 17.00
แล้วก็เหมือนสวรรค์เป็นใจ… ไปถึงเวลาประมาณ 16.40 เข้าไปใน Hall โดยที่ท้องยังว่าง
กำหนดการเพลงแรกเริ่มที่ 18.00 ช่วงเวลารอก่อนคอนเริ่ม ยอมรับว่า “ทรมาน” ครับ
ท้องที่หิวมันก็ขยันร้องจริง ๆ

ระหว่างที่ยืนรอก็มีดราม่าเกิดขึ้นเล็กน้อย เพราะพลังของเหล่าแฟนคลับนั่นแหล่ะ
อ้อ! ลืมบอกไปว่าผมไปแบบตั๋วยืนในหลุมราคา 4000 นั่นแหล่ะครับ
ตั๋วยืนต่างคนต่างคิดว่าตัวเองต้องได้ที่ดีที่สุด เพราะถือว่าตัวเองมีสิทธิ์เท่าเทียมกันทุกคน
จนเกิดดราม่าขยับไล่ที่กันเล็กน้อย
ประมาณว่าตัวเองมาช้า มาทีหลัง ไม่มีที่ยืน แต่อยากได้ที่ดี ๆ เลยไปไล่ที่คนมาก่อนซะงั้น
แต่ทุกอย่างก็ลงเอยด้วยใจที่แบ่งปันครับ

แต่หลังจากเพลงสรรเสริญพระบารมีจบลง ไฟใน Hall ดับลง และเสียงเพลง Genie ดังขึ้น
ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป ไม่อยากเชื่อว่าได้เห็นสาว ๆ กับตาของตัวเอง…
โซนยอชิแดที่เราติดตามอยู่ห่าง ๆ วันนี้ได้มาดูคอนแบบสด ๆ รู้สึกเหมือนได้เต็มเติม

โซนยอชิแดทั้ง 9 พกเอาควาน่ารักแบบเต็มพิกัด มาฝากแฟน ๆ ชาวไทยอย่างไม่ผิดหวัง
ถึงแม้ว่าผมชอบ ยุนอา และ เจสสิก้า สองคนนี้เป็นพิเศษ แต่วันนี้ได้เห็นทั้ง 9 เต็ม ๆ ตา
ผมว่า… ผมตกหลุมรักทีเดียว 9 คนน่ะครับ (ฮา) แต่ละคนมีบุคลิกที่สดใสไปคนละแบบ
งานนี้ฟินไปเต็ม ๆ ครับ

รูปแบบการดำเนิน Concert พูดได้ว่าเหมือนกับที่ Japan เลยก็ได้ว่าครับ
แค่มีการเพิ่มการแสดงเดียวของบางคน บวกกับ VTR ที่เพิ่มเข้ามา
แต่ได้ดูแบบสด ๆ ยังไงก็ไม่เบื่ออ่าครับ สนุกมาก!!

http://www.youtube.com/watch?v=tu7cDAbNYvc

คอนเซ็ปคอนนี้คือ “ทะเลสีชมพู” โซวอนไทยเจ๋งมาก สร้างทะเลสีชมพูได้งามจริง ๆ
ผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ช่วยสร้างหน่อย เลยใส่เสื้อชมพูซะหวานเลยวันนี้ ^^

ระหว่างคอนก็มีสิ่งที่โซวอนทำให้โซนยอชิแดอยู่เรื่อย ๆ
ไม่ว่าจะเป็นการชูกระดาษที่เขียนไว้ว่า
“785 DAYS of WAITING” และ “FINALLY WE MEET”
ช่วงนี้ซึ้งมาก ๆ ได้เห็นน้ำตาจากโซนยอชิแดที่ไหลออกมา ยิ่งซึ้งเข้าไปอีก

ต่อไปก็ระหว่างที่ร้องเพลง GEE ได้มีการแปลอักษรเป็นรูปหัวใจและ SY
เพื่ออวยพรวันเกิดให้แก่ซูยองที่เพิ่งผ่านมาไม่นานนี้เอง (คิดว่าจะทำสวยกว่านี้ซะอีก -.-)
ซูยองร้องไห้กันเลยทีเดียว TT

ต่อไปก็เป็นการร่อนจรวดกระดาษไปบนเวทีระหว่างเพลง It’s Fantastic
ได้ข่าวมาว่าทิฟฟานี่ร่อนจรวดไปโดนหัวใครสักคนด้วยแหล่ะ ฮาาาาาา

สาว ๆ บอกว่าไทยเป็นประเทศสุดท้ายใน 2nd Asia Tour
และยังบอกต่อไปอีกว่า รอบหน้า World Tour สาว ๆ จะมาที่ไทยด้วย
ขอให้เป็นเรื่องจริง เพราะผมจะไม่มีทางลังเลอีกแล้ว!

เพลงที่ผมชอบที่สุดในคอนครั้งนี้ ยกให้เป็นเพลง Bad Girls ครับ
ไม่รู้ด้วยเหตุผลอันใด เพราะหากฟังปกติผมไม่ได้รู้สึกสนใจเพลงนี้เลย
แต่พอได้ฟัง ได้ดูในแบบ Live ผมกลับชอบเพลงนี้ที่สุดในคอนครั้งนี้เลยครับ

http://www.youtube.com/watch?v=9gQs7damTIE

สรุปเลยแล้วกันว่าชอบมากครับ คุ้มจริง ๆ คอนครั้งนี้…
ผมคงหลงรักโซนยอชิแดไปอีกนานเลยแหล่ะครับ ^^

So Nyeo SHI DE Forever

หนังอีกเรื่องที่ได้รับผลกระทบจากอุทกภัย ทำให้กำหนดฉายเดิมตั้งแต่เมื่อปลายปีที่แล้ว ต้องเลื่อนจนกลายเป็นต้นปีนี้แทน แต่ทว่าความแรงของหนังเรื่องนี้ไม่ได้ลดลงไปเลย กระแสตอบรับดีมาก ๆ ส่วนใหญ่ในโลกออนไลน์คนต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “สนุก” ผมกำลังพูดถึงเรื่อง ATM เออรัก เออเร่อ หนังเรื่องแรกของปี 2012 จาก GTH ครับ

วันนี้เรียนเสร็จ… รวบรวมสมัครพรรคพวกได้ 8 คน เดินทางสู่ SFX Central Ladprao เพื่อรับชมหนังเรื่องนี้กันครับ แอบอุทานดัง ๆ อยู่ในใจว่าที่เราต้องมาดูหนังเรื่องนี้ ตอนนี้ และเวลานี้ ทำไมไม่ดูตั้งแรกที่เข้าฉาย มันเป็นเพราะบร๊ะลานุภาพรึเปล่านะ?

เรื่องราวมันเริ่มต้นที่ธนาคารแห่งหนึ่ง ที่ออกกฎเหล็กว่า “ห้ามพนักงานเป็นแฟนกัน” แต่เรื่องของหัวใจมันจะห้ามกันยังไงให้ไหวล่ะ ก็มีพนักงานคู่หนึ่งที่แอบคบกันอย่างลับ ๆ โดยไม่มีใครรู้มาเป็นเวลาหลายปี จนกระทั่งทนไม่ไหวแล้ว ทั้ง เสือ และ จิ๊บ จึงตกลงที่จะแต่งงานกัน แต่ว่า… เมื่อต้องแต่งงานกัน ก็ต้องมีใครสักคนต้องลาออกจากงานน่ะสิ

ทั้งคู่ตกลงเรื่องลาออกจากงานกันไม่ได้ กระทั่งตู้ ATM ตู้หนึ่งที่สาขาชลบุรีเกิดผิดพลาด เมื่อระบบเกิด Error จากเงินเกินเป็น 2 เท่าให้กับทุกคน ๆ ที่มากดเงิน จนทำให้จ่ายเงินเกินออกไปร่วมแสนบาท

เสือและจิ๊บจึงต้องติดตามเงินที่จ่ายเกินไป นำกลับมายังธนาคาร ทั้งคู่จึงได้โอกาสสร้างเกมส์เล็ก ๆ ขึ้นมา ใช้สถานการณ์นี้เป็นตัวกำหนดว่าใครต้องลาออก โดยคนที่ตามเงินกลับมาไม่ได้ ต้องเป็นฝ่ายที่ยอมลาออก

ชาบู!! บร๊ะลานุาภาพ

สิ่งแรก ๆ ที่ได้จากหนังเรื่องนี้คงเป็น “เสียงหัวเราะ” ด้วยตัวของหนังเองที่เป็นแนว Romance Comedy อยู่แล้ว ทำให้มีความน่ารักกุ๊กกิ๊กกำลังดี ถึงแม้ว่ามุขตลกอยู่ในเรื่อง ไม่ใช่มุขที่ทำให้เราขำจนต้องปวดท้องดิ้น หรือต้องนั่งเช็ดน้ำตาที่เบาะที่นั่งในโรงหนัง แต่เป็นมุขที่ยิงมาง่าย ๆ เบาสบายอารมณ์ แต่ที่เน้นและทำให้ได้เสียงหัวเราะมากคือ “ความต่อเนื่อง” ยิงมุขมาตั้งแต่ต้นเรื่องจนจบเลยก็ว่าได้

หลายคนชอบบ่นว่าหนังของ GTH ทำไมถึงต้องมีคำหยาบมากมายนัก? ถ้าไม่หยาบแล้วมันไม่ตลกเหรอ? อยากให้ไปดูเรื่องนี้ แก้เกมส์มาดีมากครับ ใช้คำหยาบน้อยแล้วยังตลก แต่ใช่ว่าจะไม่มีเลยนะ เพราะถ้าขาดไป มันก็คงเหมือนขาดสสีสัน ทำให้หนังจืดสนิทแน่ ๆ

ในส่วนของเนื้อเรื่อง ผมชอบมาก สร้างเรื่องที่เกิดจากจุดเล็ก ๆ ที่คงไม่ลุกลามใหญ่โต แต่ด้วยสถานการณ์และเงื่อนไข ที่ตัวละครทุกตัวล้วนแล้วแต่มีเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง ทั้งหมดนั้นรวมกันทำให้เกิดเรื่องสนุกได้ถึงเพียงนี้ ไม่ใช่ยัดอารมณ์ให้กับคนดูมากเกินไป เหมือนทำให้คนดูค่อย ๆ ซึบซับไปพร้อม ๆ กับฟิล์มที่กำลังหมุนอย่างช้า ๆ

…ฉากที่ฮาก็เรียกเสียงหัวเราะจากคนได้ทั้งโรง ฉากที่ซึ้งก็ทำเอาทั้งโรงเงียบ…

นักแสดง… เรื่องนี้ “บร๊ะเจ้าโจ๊ก” ร่วมแสดงด้วย ไม่ต้องพูดถึงบร๊ะลานุภาพแห่งความฮา เพราะแค่หน้าของบร๊ะเจ้าโผล่เข้ากล้อง เพียงเท่านี้เสียงหัวเราะทั้งโรงก็ดังขึ้นพร้อมกัน อย่างไม่ต้องนัดแนะอะไรกันมาล่วงหน้า

ถ้าจะน่ารักขนาดนี้…

นอกจากบร๊ะเจ้าแล้ว นักแสดงพระ-นางอย่าง เต๋อ ฉันทวิชช์ พระเอกร้อยล้านที่ได้มาด้วยฝีมือล้วน ๆ คนนี้ไม่ต้องพูดถึง เพราะเหมือนมีความสามารถพิเศษ ที่ไม่ว่าจะประกบคู่กับนางเอกคนไหน ก็เข้ากั๊นเข้ากันไปซะหมด จุดที่อยากให้สนใจเป็นตัวนางเอกมากกว่า (อิอิ) เรื่องนี้ได้สาวหน้าใหม่ ไอซ์ ปรีชญา มารับบทนางเอก ต้องขอบอกว่า “ชอบมาก” มาในแนวกวน ๆ น่ารัก สดใส เป็นผู้หญิงที่น่าแกล้ง น่ากวนประสาท และเป็นแบบที่ผู้ชายอยากดูแล อยากอยู่ด้วยไปทั้งชีวิต

นอกจากนักแสดง 3 คนที่เขียนถึงไว้ข้างบนแล้ว นักแสดงคนอื่น ๆ ก็ทำได้ดีมากเช่นกัน อย่าง แจ๊ค แฟนฉัน ก็ไม่ได้เห็นบทเยอะ ๆ ในจอเงินนานแล้ว แต่ละเรื่องตัดมาเสี้ยวเดียว หรืออย่าง เอิร์ธ SUCKSEED ก็ได้เห็นฝีมือการแสดงที่มากขึ้นจากเรื่องก่อน

http://www.youtube.com/watch?v=ULWSbS8VWVQ

(เพลงมองได้แต่อย่าชอบ เพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องนี้ครับ)

สรุป เรื่องนี้มาด้วยเทคนิคล้วน ๆ เพราะเรื่องนี้ไม่ได้ขายที่นักแสดง ไม่ได้ขายผู้กำกับ… แต่ก็ทำออกมาได้สนุก ขำ ฮา น่ารัก ทั้งเนื้อเรื่อง ทั้งตัวละคร และทุก ๆ อย่างที่ปรากฎ ประกอบรวมกันได้อย่างลงตัว

ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เข้าโรงหนังดูหนังใหม่ ๆ เอาซะเลย ดังนั้นหนังที่หยิบมาเล่าให้แต่ละครั้ง จะเป็นในรูปแบบ Home Entertainment ซะส่วนมาก ครั้งนี้ก็เช่นกันครับ หยิบเอาหนังเรื่องที่พลาดโอกาสไปดูในโรงออกมาดู Rise of The Planet of The Apes มีชื่อไทยว่า กําเนิดพิภพวานร

ตอนที่เห็นตัวอย่างหนังเรื่องนี้เป็นครั้งแรก คิดว่ามันน่าสนใจในรูปแบบเดิม ๆ ยังไงไม่รู้สิ คือ… แนวสัตว์กลายพันธุ์ จนต้องเบียดเบียนความสงบสุขของมนุษย์ มีให้เห็นเยอะมาก และในแต่ละเรื่องก็แก๊กคล้าย ๆ กัน แต่พอดูเรื่องนี้จบ มันมีความแปลกใหม่แทรกอยู่บาง ๆ

เริ่มต้นด้วยการทดลองตัวยาบางอย่าง ที่มีไว้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพให้แก่สมองของมนุษย์ แต่การทดลองนั้น หากเริ่มที่มนุษย์เป็นร่างทดลองเลย ก็คงดูเสี่ยงเกินไป ต้องเริ่มกับสัตว์ที่ว่ากันว่าใกล้เคียงกับมนุษย์ที่สุดคือ ลิง

ตัวยาทำท่าว่าจะไปได้สวย จนกระทั่งลิงตัวหนึ่งอาละวาดขึ้น ทำให้ผู้สนับสนุนโครงการสั่งทำลายลิงทดลองทุกตัว แต่มีตัวหนึ่งที่รอดมาได้ มันเป็นลูกของลิงที่ทำท่าว่าจะประสบความสำเร็จ Will Rodman นักวิทยาศาสตร์หัวหน้าโครงการในครั้งนี้จึงเลี้ยงมัน และปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ

เขากับพ่อตั้งชื่อมันว่า “ซีซาร์” มันเป็นลิงที่ฉลาดมาก มันคงดูเป็นความน่ารักน่าเอ็นดู ถ้ามันตัวเล็กแบบนั้นตลอดไป แต่ในความเป็นจริงไม่ใช่ มันตัวโตขึ้นทุกวัน จนเกินกว่าที่เขาและ Caroline Aranha แฟนสาวของเขาจะดูแลมันไหว

ในที่สุดมันก็เกิดเรื่องขึ้นจนได้ ซีซาร์ต้องถูกจับไปสถานกักกันสัตว์ แต่ด้วยความฉลาดเทียบเท่าหรือมากกว่ามนุษย์ ทำให้ซีซาร์ได้รวบรวมกองทัพวานร และหนีออกจากที่นั่น

เรื่องนี้ทำท่าเหมือนเป็นแนว Sci-Fi แต่ไม่ใช่อีกแล้ว เรื่องนี้ความดราม่ามันกลบความเป็น Sci-Fi ซะหมดเลย ทำเอาสับสนอยู่เล็ก ๆ ว่าตกลงมันแนวไหนกันแน่ แต่เป็นแบบนี้มันก็ดี เพราะมันทำให้นึกถึงเรื่องที่ผ่านมาไม่นาน และสร้างความประทับไว้เยอะ มันคือเรื่อง Real Steel แต่มันต่างกันที่องค์ประกอบและการดำเนินเรื่องเท่านั้นเอง

เรื่องนี้ทั้งมุมกล้องและ CG ประสานและเกื้อหนุนกันอย่างลงตัว ทำออกมาได้เนียนมาก!! มีความสมจริงในทุกฉาก โดยเฉพาะฉากที่ลิงไต่โหนปีนป่ายต้นไม้ หาฉากหลุดได้น้อย แต่…ก็ใช่ว่าจะไม่มีเลยซะทีเดียว

ในส่วนของเนื้อเรื่องยอมรับว่ายังไม่โดนเท่าไหร่ มันเป็นที่มาของหัวเรื่อง Blog ในครั้งนี้ ในตอนแรกที่ค่อย ๆ ดำเนินเรื่องมาอย่างช้า ๆ ดูมีความสุข แต่ทุกอย่างมันเหมือนจะพังลงเมื่อตอนครึ่งเรื่อง เนื้อหามันเริ่มรวบรัด ดำเนินเรื่องแบบเร่ง ๆ ผ่านฉากต่อฉาก จนในที่สุดถึงตอนจบ ก็ผิดคาดอีกนั่นแหล่ะ ไม่คิดว่าเนื้อเรื่องจะจบได้ “เรียบง่าย” ถึงเพียงนี้

ขอนอกเรื่องหน่อยนะ พอดีว่าไม่ได้อ่านรายชื่อนักแสดงมาก่อน ดูไปเรื่อย ๆ แล้วก็ต้องพบกับความแปลกใจ เมื่อ Tom Felton แสดงเรื่องนี้ด้วย นอกจากเรื่อง Harry Potter แล้ว ผมก็เห็นเขาจากเรื่องนี้เท่านั้น พลิกบทบาทดี ภาพพ่อมดเจ้าเล่ห์ถูกสลัดทิ้งโดยสิ้นเชิง

http://www.youtube.com/watch?v=f8D2NIGEJW8

สรุป สำหรับผมเรื่องนี้สนุกแค่ครึ่งเดียวจริง ๆ ครับ แต่ไม่ใช่ว่าไม่สนุก เพียงแค่มันดำเนินเรื่องผิดไปจากที่หวังไว้ให้เป็นเท่านั้นเอง

ปล.จบเหมือนมีต่อภาค 2 แต่ยังนึกไม่ออกว่าจะโยนเรื่องเข้ากับลิงยังไง?

ช่วงนี้รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยมีเวลาเข้าไปดูหนังโรงสักเท่าไหร่ ดังนั้นการเขียนเล่าถึงหนัง ส่วนมากจะเป็นรูปแบบ Home Entertainment ซะมากกว่า วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ดูหนังแผ่นแล้วมาเขียนเล่าให้ฟัง หยิบหนังตั้งแต่ปี 2006 มาหนึ่งเรื่อง พลิกดูชื่อเรื่องชื่อว่า Firewall หรือมีชื่อไทยยาว ๆ ว่า หักดิบระห่ำ แผนจารกรรมพันล้าน

เรื่องนี้เคยตั้งใจว่าจะดูเมื่อนานมาแล้ว แต่ก็ไม่มีโอกาสและอารมณ์ ทำให้ไม่ได้ดูสักที วันนี้มีเวลาว่างยาว ๆ ที่ไม่ยอมใช้อ่านหนังสือ เปิดหนังเรื่องนี้ดู ปรากฎมันกลับมีความยาวเพียงแค่ 105 นาทีเท่านั้น รู้งี้ดูไปตั้งนานแล้ว…

เรื่องมันมีอยู่ว่า… แจ็ค สแตนฟิลด์ เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทางคอมพิวเตอร์ ให้กับธนาคารใหญ่แห่งหนึ่ง ระบบความปลอดภัยที่เขาออกแบบนั้น มีความแข็งแกร่งมาก จนมันสร้างชื่อให้กับเขาเลยก็ว่าได้ ตำแหน่งงานของเขาถึอได้ว่าเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูง ไม่น่าแปลกใจที่ทั้งภรรยาของเขา เบ็ธ และลูก ๆ ทั้งสอง มีชีวิตที่สุขสบายไม่ลำบาก

แต่ไม่มีความปลอดภัยใดอยู่ตลอด บิล ค็อกซ์ ใช้เวลาร่วมปีศึกษาพฤติกรรมของแจ็คและครอบครัว ทั้งพฤติกรรมการออนไลน์ การใช้โทรศัพท์ รวมไปถึงปัญหาด้านสุขภาพ เขารู้ทุกอย่าง วันหนึ่งค็อกซ์เดินทางมาที่บ้านของแจ็ค และจับครอบครัวเขาเป็นตัวประกัน และสั่งให้แจ็คเจาะเข้าระบบรักษาความปลอดภัย ที่แจ็คนั้นเป็นคนออกแบบมันมากับมือ และโอนเงินมาให้เขาทั้งหมด 100 ล้านเหรียญ

นอนดูจนจบ… เอิ่ม หนังมันมีแค่นี้เนี่ยนะ มันเร้าอารมณ์ความรู้สึกได้เพียงเล็กน้อยจริง ๆ มันเป็นความง่าย การพลิกล็อคที่ไม่น่าสนใจ ประกอบรวมเข้ากับเนื้อหาที่ซ้ำซากและจำเจ ทำให้เรื่องนี้มันดูธรรมดาไปถนัดตา

ไม่รู้ว่าเรื่องนี้ต้องการดันไปให้สุดในทางแนวไหน จะเป็นหนังบู๊แหลก ก็ไม่ได้ถึงขนาดนั้น จะเป็นหนังครอบครัว พ่อช่วยลูก ก็ทำออกมาไม่ซึ้ง ไม่น่าสงสาร ไม่น่าเห็นใจ หรือจะเป็นหนังหักเหลี่ยม ชิงไหวชิงพริบ ก็ยังไม่ถึงขั้น ถ้าหากลองนึกเป็นภาพให้เข้าใจง่ายกว่าเดิม คงเหมือนการเอาหนังเรื่อง Die Hard 4.0 กับ Taken หรือซีรีย์ 24 มาเทรวมกันเท่านั้นเอง (แต่เรื่องพวกนั้นมันเกิดขึ้นทีหลังเรื่องนี้นี่หน่า)

ที่จั่วหัวไว้ว่า “แผนจารกรรมที่พลิกล็อค?” คือทุกอย่างมันง่ายไปหมด บอกตามตรงว่าในตอนแรก ๆ คนร้ายเหมือนเตรียมตัวมาดี มีความพร้อมทุกอย่าง ปูเนื้อเรื่องมาเหมือนต้องใช้สมองสู้กันอย่างเต็มที่ แต่พอเอาเข้าจริง มันยังขาดมิติอยู่มาก เป็นที่มาของคำว่า “แค่นี้น่ะเหรอ?”

http://www.youtube.com/watch?v=a1xYGg_badI

สรุป เรื่องนี้มันเป็นหนังธรรมดา ๆ เรื่องนึง ที่เอาไว้ดูยามว่าง อย่าใสใจ อย่าตั้งความหวัง แล้วคุณจะไม่อารมณ์เสียกับมันครับ

พอวันนี้ (เข้าใจกันว่าเป็นวันที่ 17 นะฮะ) กลับมาจาก ม. เดินกลับห้อง
เจอประตูห้องเปิดทิ้งไว้ ชัดเลย มาล้างแอร์กันแล้ว
เราก็ดีใจ… แอร์เราจะได้สะอาดสะอ๊านสักที
ตอนล้างออกมาน้ำดำมากกกก!! ดำจนน่าเป็นห่วงสุขภาพเลยอ่ะ
ล้างอะไรเสร็จเรียบร้อย ช่างก็เป็นของอะไรเรียบร้อย

ภาพเหตุการณ์ช่างแอร์กำลังรุมโทรมแอร์ห้องผม!

ตรงนี้สงสัยอย่างนึง ทำไมช่างแอร์ต้องใส่กางเกงขายาวด้วยวะ?
แบบเค้าต้องปีนป่าย แล้วใส่ยังไงมันก็เละน้ำที่ใช้ล้างอยู่ดี…
สู้ใส่เป็นขาสั้น มันจะทำงานได้สะดวกกว่าไหม ไม่เลอะเทอะด้วย
(น่าคิด)

ข้ามเรื่องนั้นไป พอล้างเสร็จ อ้าวแมร่ง…
“แอร์เสือกไม่เย็น” เหอ เหอ ช่างมัน ชีวิตปล่อยให้มันตลกซะบ้าง

จากนั้นลงไปกินข้าวเย็นตามปกติได้เจอเรื่องแปลก ๆ มาเล่าให้ฟังสองเรื่อง
(เข้าเรื่องได้สักที)
ระหว่างที่นั่งรออาหารที่สั่งไปอยู่… ฟังมันก็ไปแอบฟังโต๊ะข้าง ๆ เค้าคุยกัน
อันที่จริงเค้าก็คุยกันเสียงดังแหล่ะ แล้วเราบังเอิญได้ยิน ไม่เรียกว่าเสือกนะ
โต๊ะข้าง ๆ สั่งหอยทอดจานโตมา แล้วก็เขี่ย ๆ ถั่วงอกออก
คนไม่กินถั่วงอกเรื่อปกติครับ ใคร ๆ ก็ทำได้

แต่… คนนี้เค้าไม่กินถั่วงอกเพราะว่า…
“ชั้น ไม่ชอบกินถั่วงอก เพราะชั้นกินแล้วชั้นอารมณ์เสีย”
What the … อะไรเนี่ยยย มีคนแบบนี้ในโลกด้วยยยยยยยย

เรื่องต่อมา เกิดขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกัน ตอนนั้นอาหารมาแล้ว กำลังกินอย่างเมามันส์
ก็มีคนมาขอนั่งแชร์โต๊ะ เพราะตอนนั้นผมก็นั่งคนเดียว แล้วเค้าก็มาคนเดียว
ชายคนนั้นกำลังคุยโทรศัพท์ แล้วผมก็บังเอิญได้ยินมาอีกแล้ว เหอ เหอ

เค้าพูดว่า
“วันนี้นั่งรถตู้มา ถึงไหนแล้วก็ไม่รู้ เนี่ยกำลังสั่งข้าวกิน”
“ตอนนี้ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน อยากลองเปลี่ยนบรรยากาศดูบ้าง”
“เดินทางไปเรื่อย ๆ เอาให้หลงไปเลย ที่ที่เราไม่รู้จักมันจะเป็นยังไง”

ผมนั่งฟังแล้วก็เอ่อ…นะ พี่เค้าจะอินดี้ จะอาร์ต หรือว่าบ้าดี?

จบแค่นี้แหล่ะ โลกนี้มันชักอยู่ยากขึ้นทุกวัน

วันนี้หยิบหนังเก่า หนังดี ขึ้นมาดูครับ Forrest Gump หรือที่เรียกกันในชื่อภาษาไทยว่า อัจฉริยะปัญญานิ่ม ได้ยินชื่อนี้แล้วอาจเคยคุ้นหูกันบ้าง เพราะมันเป็นหนังที่ได้รับรางวัล Academy Awards ในปี 1994 ซึ่งในปีนั้นเองหนังอีกเรื่องที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงคือ The Shawshank Redemption หนังที่สร้างความประทับใจให้ผม จนต้องเขียนถึงไปแล้ว

ในโลกออนไลน์ ยังมีประเด็นถกเถียงกันจนมาถึงทุกวันนี้ ในเรื่องการประกาศรางวัล Academy Awards ปี 1994 ว่าเรื่องที่ควรได้รางวัลเป็น Forest Gump จริง ๆ น่ะหรือ? หนังอย่าง The Shawshank Redemption ทำไมไม่ได้รางวัล หนักเข้าความคิดก็แตกแยก แบ่งออกเป็นสองฝ่ายอย่างชัดเจน สำหรับผม… คิดว่าเราชอบทั้งสองเรื่องก็ไม่เห็นแปลก เรื่องไหนที่ได้รางวัลก็ไม่เห็นมีส่วนได้เสียกับเรา เพียงแค่หนังสามารถถ่ายทอดอารมณ์ สื่อมาถึงตัวเรา เท่านั้นมันก็เพียงพอแล้วไม่ใช่เหรอ?

เขียน Blog ตอนนี้จะไม่พาดพิง The Shawshank Redemption นะครับ

เรื่องราวเริ่มต้นจากปากคำบอกเล่าของ ฟอร์เรสท์ กัมพ์ ที่พูดคุยกับคนแปลกไม่ซ้ำหน้า ระหว่างที่เค้านั่งรอรถประจำทาง โดย กัมพ์ ไม่สนใจว่าคนเหล่านั้นจะฟังที่เขาพูดหรือไม่ ที่เขาพูดเพียงเพราะเขาอยากพูด การดำเนินเรื่องมันก็ได้เริ่มต้นขึ้น…

เริ่มจากวัยเด็กของกัมพ์ เขาเกิดมาไม่สมประกอบนัก หัวช้า หรือเรียกให้เข้าใจได้ง่ายคือ ออทิสติก แต่แม่ของเขาบอกอยู่เสมอว่าเขามีทุกอย่างเหมือนคนปกติ แม่ต้องแลกอะไรบางอย่างเพื่อให้กัมพ์ได้เข้าเรียนในโรงเรียนของเด็กปกติ เป็นธรรมดาของเด็กประเภทนี้ ที่ไม่ค่อยจะมีเพื่อนมากนัก ซ้ำยังถูกแกล้งจากคนที่ตัวโตกว่า แข็งแรงกว่าอยู่เรื่อย ๆ

แต่ใช่ว่ากัมพ์จะจมอยู่ในความทุกข์ของชีวิต เขามีเพื่อนผู้หญิงที่สนิทมาก เป็นปาท่องโก๋คนนึงชื่อ เจนนี่ เธอเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทำให้กัมพ์รู้ว่าตนเองมีคุณค่า และเป็นเหมือนคนปกติ วันนึงในขณะที่กัมพ์เดินเล่นกับเจนนี่ ได้เจอเข้ากับแก๊งค์เด็กที่ชอบแกล้งเขา เจนนี่บอกให้กัมพ์วิ่งหนีไป และในวันนั้นเองกัมพ์ก็ได้รู้ว่าเขาเกิดมาเพื่อวิ่ง

จนในที่สุดฝีเท้าการวิ่งของเขา ก็ได้ไปเตะตาโค้ชอเมริกันฟุตบอลเข้า กัมพ์ได้เข้าทีมและเป็นนักกีฬาเต็มตัว และเขาทำมันได้ดีจนกระทั่งได้เป็นทีมชาติ เขาได้เรียนมหาวิทยาลัย ได้รับปริญญาเพียงแค่เขาเล่นอเมริกันฟุตบอล ซึ่งกัมพ์คิดว่าเรื่องมันตลกสิ้นดี

ในวันจบการศึกษากัมพ์ได้เข้าสังกัดเป็นทหาร โชคชะตาพาเขาไปยังสนามรบที่เวียดนาม ในวันนั้นวันที่โชคร้ายค่ายของกัมพ์ถูกโจมตี จนทำให้เขาต้องเสียเพื่อนรักที่สุดไปหนึ่งคน แต่ก็ยังดีที่กัมพ์สามารถช่วยเหลือ ผู้หมวดแดน ไว้ได้ ซึ่งดูเหมือนมันผิดจากความตั้งใจ ที่อยากตายกลางสมรภูมิของผู้หมวดคนนี้เหมือนกัน

แต่อย่างไรกัมพ์ก็สามารถรอดกลับมายังอเมริกาได้ กัมพ์ยังได้เข้ารับเหรียญกล้าหาญจากประธานาธิบดี ระหว่างอยู่ค่ายกัมพ์ได้ค้นพบอะไรบางอย่าง ที่ตัวเขาเองคิดว่าเขาชอบมัน คือการเล่นปิงปอง เขามีฝีมือมากจนขนาดได้ไปแข่งขันชิงแชมป์โลกที่จีน ที่ในขณะนั้นยังปิดประเทศอยู่ และนำชัยชนะกลับมาให้อเมริกา

กัมพ์ยังอยากทำตามสัญญาที่มีไว้กับเพื่อนคนที่ตายที่เวียดนาม คือต้องการทำเรือตกกุ้ง ตอนแรกมันไปได้ไม่สวยนัก เพราะเขาไม่มีความรู้อะไรเลย กระทั่งวันหนึ่งที่พายุพัดผ่าน เรือทุกลำไม่สามารถต้านทานพายุได้ และจมพังเสียหายไป แต่เรือของกัมพ์ยังคงลอยอยู่ ในตอนนั้นเหมือนพระเจ้าเริ่มหันมามองที่เขา กุ้งที่ไม่เคยตกได้ ตอนนี้ก็ตกได้เป็นว่าเล่น กิจการรุ่งเรืองจนกระทั่งทั้งอเมริกาต้องรอกุ้งจากเขา

กัมพ์ต้องเจอกับเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต เมื่อแม่ของเขาป่วยเป็นมะเร็ง แต่แม่ก็ยังสอนเขาว่า การตายไม่ใช่เรื่องน่ากลัว มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต แม่ของกัมพ์จากไปด้วยคำพูดที่ว่า “ชีวิตก็เหมือนกล่องช็อคโกแลต เราไม่รู้ว่าเปิดมาจะได้เจอกับอะไร”

วันหนึ่งกัมพ์ได้เจอเพื่อนรักของเขาเจนนี่ เจนนี่เดินมาที่บ้านของกัมพ์ และอาศัยอยู่ที่นั่น ดูเหมือนชีวิตที่เดินทางไปมาตามหาฝันของเจนนี่ จะหยุดลงเสียที การสัมพันธ์ของทั้งคู่ พัฒนากลายเป็นความรัก แต่แล้ววันนึงเจนนี่ก็หายตัวไป…

ในตอนนั้นที่กัมพ์กำลังอ้างว้าง เขาคิดย้อนไปในวัยเด็กที่เขาชอบการวิ่ง แล้วเขาก็ออกวิ่ง วิ่งไปเรื่อย ๆ จากถนนกลายเป็นเมือง จากเมืองกลายเป็นมลรัฐ จนกระทั่งวิ่งข้ามอเมริกา การกระทำของเขากลายเป็นข่าวใหญ่โต ผู้คนมากมายต้องการคำตอบว่าวิ่งเพราะอะไร? แต่เขาก็บอกเพียงว่า “แค่อยากวิ่ง” และเขาก็หยุดวิ่ง เพียงเพราะ “เขาเหนื่อยแล้ว”

ในวันหนึ่งกัมพ์ได้จดหมายจากเจนนี่ กัมพ์เดินทางไปหาเธอ และได้พบกับเด็กชายคนนึง ท่าทางฉลาดช่างพูด ซึ่งเค้าเป็นลูกของกัมพ์และเจนนี่ กัมพ์ดีใจมากและแต่งงานกับเจนนี่ แต่ความสุขอยู่กับเราได้ไม่นาน เจนนี่เป็นโรคร้ายเกิดจากไวรัส และจากไปในเวลาไม่นาน

บนโลกนี้กัมพ์จึงเหลือเพียงลูกชายที่เป็นสิ่งวิเศษที่สุดที่อยู่บนโลกใบนี้

เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นจากผู้ชายคนหนึ่งที่เป็นออทิสติก
ชายคนที่เป็นแรงบันดาลใจในท่าเต้นของ Elvis Presley
ชายคนที่เข้าพบประธานาธิบดีถึงสามครั้งในชั่วชีวิตหนึ่ง
ชายคนที่มัดใจผู้คนด้วยคำพูดหนึ่งประโยคที่ว่า “ผมก็บอกได้เท่านี้”
ชายคนที่ได้นั่งเคียงข้างออกทีวีกับ John Lennon
ชายคนที่เกือบมีเอี่ยวในธุรกิจ IT ชื่อดังของโลกอย่าง Apple
“อย่างลืมว่าชายคนนี้เป็นออสทิติก”

กัมพ์เป็นเหมือนความบริสุทธิ์ที่กลั่นออกมาเป็นรูปธรรม
เป็นความอ่อนโยนที่เกิดจากจิตใจที่ไม่แสแสร้งของมนุษย์
เขาก้าวข้ามขอบข่ายของกฎระเบียบ ธรรมเนียม ศีลธรรม ด้วยความไร้เดียงสาที่ลงตัว
สร้างสรรค์เป็นแรงบันดาลใจให้แก่โลกสีฟ้าใบนี้

Forrest Gump
“ชีวิตก็เหมือนกล่องช็อคโกแลต เราไม่รู้ว่าเปิดมาจะได้เจอกับอะไร”