รู้สึกว่ามันร้างเกินไปแล้ว ไม่ได้เขียนอะไรสักเท่าไหร่เลยช่วงนี้
เหตุผลก็คือ ช่วงนี้ต้องตื่นแต่เช้าแล้วก็นอนเร็ว ๆ เพราะทั้งมีเรียน และก็ต้องเข้าฟิตเนสด้วย (สมัครแล้ว)
แต่วันนี้ (วันที่เขียน) เป็นวันเสาร์ มีเวลาว่างหน่อย เลยอยากสร้างผลงานอะไรบางอย่าง (ฮา)

เรื่องของเรื่องก็เหมือนหัวข้อ Blog ตอนนี้นั่นแหล่ะ เร้าเตอร์ เร้าเตอร์ เร้าเตอร์
ใคร ๆ เค้าก็บอกกันว่า เร้าเตอร์ที่ผู้ให้บริการอินเตอร์เน็ตที่แถมมาน่ะ เหมือนมันเป็นของอุปการะคุณพิเศษ
ทำให้เราไม่ต้องจ่ายเงินเร้าเตอร์ใหม่ แต่อยากจะบอกว่าที่แถมมาโคตรห่วยเลยครับ โดยเฉพาะของทรู
(แอบจิกกัดเล็กน้อย เพราะได้มาสองตัว ไม่ดีเลย… ใช้ไม่ได้เลย…)
ทำยังไงล่ะ? ก็ต้องไปหาเร้าเตอร์มาเปลี่ยนใหม่น่ะสิ

เล่าตอนแรกก่อน เรื่องเกิดขึ้นเมื่อสองปีที่แล้ว ตอนนั้นติดเน็ตทรูที่หอใหม่ ๆ ใช้เร้าเตอร์ที่ทรูให้มาได้ 2 วัน
ต้องเลิกใช้เลยทีเดียว เพราะไม่เล่น Twitter ไม่ได้ ใช่ครับ… เป็นเว็บเดียว เข้าไม่ได้เลย…
วันแรกก็คิดว่ามันคงเกิดจากเว็บเค้าแหล่ะ คงมีปัญหา แต่อ้าว! ลองเล่นใช้เอดจ์ในมือถือ แม่งเล่นได้
พอต่อเป็นเน็ตทรู แม่งเล่นไม่ได้ เปลี่ยนนนนนนนน

แล้วตัวที่เปลี่ยนตัวนี้ จริง ๆ มันเป็นของน้อง (ช่วงมาอยู่คอนโดน้องเพราะต้องเรียนพิเศษ)
แล้วพอมาใช้เน็ตที่ห้องมัน อาการของมันคือติด ๆ ดับ แล้วที่แปลกกว่านั้นคือใช้กับมือถือไม่ได้ อ๊าววววว
แต่ต่อเล่นกับโน็คบุ๊คได้ปกติเลยนะ ทำเอาเปลื้องดาต้า 3G โดยใช้เหตุจริง ๆ
อย่ากระนั้นเลย… เปลี่ยนอีกดีกว่า

เลยโทรไปถามน้องว่า User กับ Password อะไร เพราะมันต้องใช้ตอนตั้งค่า แต่มันบอกว่าไม่รู้
อ๊าววววว งานนี้ได้คุยกับทรูอีกแล้ว แต่ไม่อยากโทรไป เพราะเบื่อเสียงรอสายซึ่งนานมากกกกกกกกก
ลองไปเล่น ๆ ที่หน้าเว็บทรูดู เอ้อออ มันมีบริการให้แชทผ่านหน้าเว็บแล้วนี่ ลองซะหน่อยละกัน
ต่อปุ๊บ 30 วิได้คุย เหยดดดดดดดดด แล้วกูจะไปถือสายรอเป็นชั่วโมง ๆ เพื่ออะไรรรรรรรรรรรร

จากนั้นก็เป็นสนทนากับทรู (ซึ่งการแชทมันดีตรงที่รอไม่นาน แต่การโต้ตอบกันถือว่านานมาก ปรับปรุงด้วย)
ตอนแรกผมก็คิดว่าทรูจะรู้ว่า User Pass ของเน็ตเราเป็นอะไรยังไง เลยบอกเบอร์ บอกชื่อที่สมัครไป
แต่ทรูดั้นบอกว่าไม่รู้ ๆๆๆ แล้วก็บอกว่าจะรีเซ็ตพาสเวิร์ดอิท่าเดียว ตอนแรกก็กะจะทำ แต่เดี๋ยวเบรคไว้ก่อน
ใครก็รู้ว่าทรูมันขึ้นชื่อดำเนินการล่าช้าเป็นที่สุด ถ้าเกิดสั่งรีเซ็ตไปแล้ว เน็ตใช้ไม่ได้เป็นวัน ๆ จะอยู่ยังไงงิ
แต่วันนี้ (นัดเพื่อนพลาด) ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ละ สั่งรีเซ็ตพาสเลยละกัน (หน้าแชทเหมือนเดิม)
สั่งปุ๊บ 3 วิเสร็จ แม่งก็ไม่พอกูตั้งแต่แรกว่ามันรวดเร็วปานนี้ ไม่งั้นกูสั่งไปตั้งแต่วันแรกแล้ววววววว
ได้พาสใหม่แล้วเรียบร้อย เย้! กูได้เปลี่ยนเร้าเตอร์แล้ววววว

วันนี้กะไปเซ็นทรัลพระราม 9 อยู่แล้ว (ไปเล่นฟิตเนสที่นั่น) เลยเดินข้ามฝั่งไปฟอร์จูนซะเลย จัดการซื้อเร้าเตอร์ซะ
ได้มารุ่น………. อะไรสักอย่าง ที่เห็นในรูปนั่นแหล่ะ
แต่เพิ่งรู้ เออเร้าเตอร์สมัยนี้มันตั้งค่าง่ายดีนะ เสียบปุ๊บครั้งแรกก็มีหน้าต่างใส่ค่าเท่าที่จำเป็นเลย ไม่ต้องไปงมเอง ง่ายดี

Blog ตอนนี้มันยาวได้ไงวะเนี่ยยยยยยยยยยย

*ตอนนี้เขียนถึงวันที่ 14 พ.ค. 55*
**เป็นห่าอะไรไม่รู้ ชอบเขียน Blog ย้อนหลัง ตั้งแต่ตอนที่แล้วแล้วนะ**
***ตอนนี้อาจมีคำหยาบบ้าง ระวังด้วย… แต่คงไม่ทันแล้วล่ะมั้ง***

คิดอยู่นานแล้วอยากสมัครฟิตเนสสักที่ เพราะเป็นเวลานานกว่าปีแล้วที่เล่นเอง วิ่งเอง ยกเอง ไม่มีหลักเกณฑ์อะไรเลย
ตอนเล่นเองก็รู้สึกดีนะ รู้สึกได้เลยแหล่ะว่าอย่างน้อย ๆ ที่สุดเลยนะ สุขภาพมันก็ดีขึ้นอ่ะ
แต่สักสองสามเดือนมานี้ เริ่มอยากทำอะไรให้มันถูกต้องเสียที (พูดยังกะจะไปขอ ญ แต่งงานจากพ่อของเค้า)
เพราะอะไร? เพราะว่าน้ำหนักมันไม่ลดลงไปมากว่านี้แล้ว แต่ตัวก็ยังฟิตยังเฟิร์มอยู่ แต่มันก็ยังไม่ใช่ที่เราอยากได้
มันถึงเวลาจริง ๆ อย่างที่บอกนั่นแหล่ะ ควรสมัครได้แล้ว…

คำถามต่อไป… จะเล่นที่ไหนดีล่ะ? ข้อนี้เลือกยากมาก ๆ ที่ใหญ่ ๆ เลยก็คงมี Fitness First กับ California WOW
แต่เมื่อประมาณสองสัปดาห์ที่แล้ว California WOW มีข่าวโดนฟ้องล้มละลาย อ้าว… กูตัดสินใจได้เลย
ดังนั้นเลือก Fitness First ครับ :P

เล่าหน่อย… อยากเล่า… ก่อนหน้าจะเดินเข้าไป Fitness First ไปตัดผมที่ชลาชลมาก่อน
แล้วก็ซื้อรองเท้าสำหรับเข้าฟิตเนสใหม่คู่นึง ตอนแรกกะเอามาใส่วิ่งที่คอนโดของน้อง ไป ๆ มา ๆ ได้ใช้จริงซะงั้น
(แค่นี้แหล่ะ)

คนขายบอกว่า… จังหวะนี้ต้องสีเจ็บ ๆ อิอิกำ

เดินวนหา Fitness First อยู่เซ็นทรัลแจ้งวัฒนะอยู่นาน บ้านนอกมาก ๆ ไม่รู้ว่ามันอยู่ชั้นไหน เดินหาแม่งทุกชั้น
สุดท้ายยอมแพ้… เปิดแอฟ foursquare แล้วค้นหาดู แม่งอยู่ชั้น 6 กูเดินหาที่ชั้น 1 2 3 4 อย่างละเอียด มิน่าไม่เจอ

พอเข้าไป บอกว่าสนใจสมัครบริการเท่านั้นแหล่ะ ขอใช้คำว่า “เต้นเป็นเจ้าเข้า” ทุกอย่างดูวุ่นวายมาก ๆ -_-
สุดท้ายก็ได้พี่คนนึงมาต้อนรับ แนะนำบริการ แนะนำโปรโมชั่นต่าง ๆ โดนกล่อมประสาทไปทีละน้อย ละน้อย
เค้าสอบถามแบบว่า… เอิ่มถามเยอะมาก ๆ เยอะมาจนคิดว่าเค้าถามเพราะต้องการคำตอบจริง ๆ หรือฆ่าเวลากันแน่?
“ไม่ทราบว่าเคยเล่นฟิตเนสที่ไหนมาก่อนรึเปล่าคะ?”
“อยากเหตุผลการมาสมัครฟิตเนสครั้งนี้คืออะไรคะ?”
“เพราะอะไรถึงคิดว่าเราต้องมาเล่นฟิตเนสแล้วคะ? ก่อนหน้านี้เล่นรึเปล่า?”
บลา บลา บลาาาาาาาาาาาาา ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  ๆ ๆ ๆ ๆ  ๆๆๆๆๆ  ๆ ๆ ๆ ๆ
ถามเยอะมาก ๆ เอาเป็นว่าโดนคำถามประมาณนี้ ไปร่วมชั่วโมง เจอคำถามใหม่บ้าง คำถามเก่าที่เคยถามไปแล้วบ้าง
แต่ก็ดี… พี่ที่มาต้อนรับแม่งคุยเก่ง อัธยาศัยดี พูดง่าย ๆ กูคุยด้วยกูไม่เขินอ่ะ :D

สักพักก็พาเดินชมฟิตเนส มีเทรนเนอร์มาวัดค่าต่าง ๆ ในร่างกายเรา (แม่งไม่รู้ว่าเค้าเรียกอะไร)
มันบอกทั้งน้ำหนัก มวลไขมัน น้ำหนักไขมัน มวลกล้ามเนื้อ น้ำหนักกระดูก บอกแม้กระทั่งการกินน้ำของกู (รู้ได้ไงวะ?)
แล้วก็พาไปดูห้องน้ำ ล็อคเกอร์ สอนการใช้ต่าง ๆ นานามากมาย ซึ่งก็เข้าใจแล้ว :)

จะถึงขั้นตอนจ่ายเงินแล้ว! แต่ก่อนจ่ายเงินต้องเลือกโปรก่อน ว่าจะเล่นยังไง
(ขอข้ามไปเลยละกัน ตอนตัดสินใจคิดในใจ ไม่มีอะไรนอกจากคำว่าสับสน)
สุดท้ายก็เลือกสมาชิกแบบ 24 เดือน Platinum เพราะว่ามันมีโปรกับบัตรเครดิต Wisdom ของ K-Bank
เลยเดือนละประมาณ 1,7xx เองมั้ง (ไม่รู้โดนหลอกอะไรรึเปล่า ต้องดูตอนเรียกเก็บเงินมาแหล่ะ)
จากนั้นก็มีค่าแลกเข้า ค่าเอกสาร ค่าทำบัตร ค่าโน้นค่านี่ รวม ๆ แล้ววันนี้รูดบัตรไป 3,6xx จ้า

แล้วก็ได้เวลารับของ… (ตอนนี้แหล่ะแม่งรอนานมาก ตอนนั้นโคตรปวดฉี่อ่ะ แต่ไม่กล้าบอกเค้า)
สุดท้ายก็มาบอกว่าขอโทษที เพราะผมสมัครแบบ Platinum ของเลยต้องเบิกช้าหน่อย (อ้าวมันไม่ดีหรอกเร๊อะ)
ของที่ได้มาทั้งหมด มีกระเป๋าใบนึง สมุดสามเล่ม ตั้งชื่อมันว่า “พิชัยยุทธพิชิตพุง” กระบอกน้ำอันนึง หูฟังอีกอันนึง

ไอ้พิชัยยุทธพิชิตพุงเนี่ย มีเล่มนึงมีแดง ๆ ตั้งชื่อมันว่า “ผลของการฝึกตนนับร้อย”
เล่มนี้แหล่ะ แม่งมีพันธะมาก ๆ 12 สัปดาห์แรก ต้องเล่นให้ได้อย่างน้อยที่สุด 24 ครั้ง คือ 4 สัปดาห์ต้องเล่น 8 ครั้งอ่านะ
แต่สามครั้งแรกต้องไปเจอเทรนเนอร์ เพื่อจะได้ทดสอบสมรรถภาพของเรา แล้วจะมาวางโปรแกรมการเล่นกัน!
มันน่าสนุกก็ตรงที่มาวางโปรแกรมการเล่นนี่แหล่ะ อารมณ์แบบว่าเล่นเองมาตลอด กูจะได้คนชี้แนะแล้วเว้ย!

วันนี้เอาล่ะไม่มีอะไรจะเขียนแล้ว
เดี๋ยวมาค่อยดูกันว่าวันนี้ไปเจอเทรนเนอร์ครั้งแรก นัดที่ แลนด์มาร์ค มันจะเป็นยังไงงิ!

วันนี้มันดูเหมือนเป็นวันอาทิตย์ที่ธรรมดา ๆ ทั่วไปอีกวันนึง ก็… ไม่มีอะไรมากวันนี้ต้องเดินทางกลับกรุงเทพแล้ว
ซึ่งจริง ๆ มันก็ไม่อยากกลับสักเท่าไหร่หรอก ไม่มีที่ไหนสุขใจเท่าบ้านเราอีกแล้ว (พูดรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้)
แผนการณ์ของวันนี้คือ ล่องลอยทั้งวันจนกว่าจะถึงเวลาขึ้นเครื่อง
เวลาเครื่องออกปกติคือ 19.55 น. แต่มี SMS บอกมาว่าเครื่องดีเลย์ แต่ผมทำ SMS นั้นหายไป เลยไม่รู้เวลาจริง ๆ
ตกลงใจกับตัวเอง… จะลองเสี่ยงไปเวลา 20.30 น. ดูละกัน ถ้าทันก็ทัน ถ้าไม่ทันก็…ค่อยว่ากันอีกที :P

เวลา 18.50 น. (โดยประมาณ จำเวลาจริง ๆ ไม่ได้ เพราะอิ่มจากอาหารมื้อเย็น ซึ่งมันไม่ได้เกี่ยวกันเลย)
หลังจากที่ล่องลอยมาทั้งวันแล้ว ยังเหลือเวลาอีกหน่อยก่อนถึงเวลาขึ้นเครื่อง เลยตัดสินใจไปเปลี่ยนฟิล์มกันรอยดีกว่า
เดินทางไป สุนีย์ทาวเวอร์ ซึ่งดูแล้วมันก็เป็นแหล่งที่หาคนมีฝีมือติดฟิล์มได้แจ๋วสุด ๆ แล้วในอุบล

เหตุการณ์มันเริ่มตรงนี้… (อยากวาดภาพให้ดู แต่ลองวาดแล้วมันเหี้ยมาก ตัดสินใจเขียนเหมือนเดิมดีกว่า)
สุนีย์ทาวเวอร์มันก็เหมือนห้างทั่ว ๆ ไป ที่เวลาขับรถขึ้นไปจอดบนอาคาร มันต้องเป็นทางวน ๆ ขึ้นไปละชั้น
หลังจากที่ขึ้นมาแล้วชั้นนึง สักพักรถที่นั่งอยู่มันก็ช้าลง แล้วก็หยุดเคลื่อนที่ (คุณแม่เป็นคนขับ)
ระหว่างนั้นมีเหตุการณ์เกิดแทรกขึ้นอยู่คือมีนรถกระบะคันนึง ดูจากภายนอกก็พอรู้ว่าเป็นรถเกียร์ธรรมดา
แล้วมันก็ค้าง ๆ คา ๆ เหมือนหมดแรงอยู่ที่ปลายด้านบนของอีกชั้น เราก็พูดขำ ๆ กับแม่ว่า…
“แม่ระวังเข้าไปใกล้มัน แล้วมันถอยมาชนรถเรานะ” (แต่ไม่ได้ยินเสียงอะไรตอบกลับจากแม่)
ตอนนั้นเราเองก็ไม่ได้รู้สึกถึงความผิดปกติจากรถตัวเอง

จากนั้นรถเรามันก็กระตุก ๆๆ ๆ ๆ แล้วก็ลากตัวเองขึ้นมาชั้น 2 ได้ สักพักผมก็ได้กลิ่นเหม็นไหม้!
สายตาก็มองเห็น “ควัน” ล่องลอยออกมาจากรถกูเอง บอกแม่พยายามทำน้ำเสียงเย็น ๆ ว่า
“แม่ ๆ รถรอควันออก” แต่ในใจคิดว่า ชิบหายยยยยยยยยยยยยยยยย ตายห่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
ตอนนั้นแหล่ะทั้งพ่อทั้งแม่ (ยกเว้นน้อง) ทั้งหมดโวยวาย!
หันไปหาน้องที่นั่งข้าง ๆ ผม (ผมนั่งข้างหลัง) อ้าวอีห่า… มันเปิดประตูโดดลงไปตอนไหนก็ไม่รู้
ผมเลยหันไปบอกให้แม่รีบลงจากรถ ส่วนพ่อนั้นตามน้องไปติด ๆ (ให้มันได้อย่างงี้สิ!)
จากนั้นผมกับแม่ก็โดดลงจากรถ ลงท่าไหนไม่รู้ ตอนนั้นตื่นเต้นจำไม่ได้ – -

สัมภาระต่าง ๆ ไม่ได้เอาอะไรติดตัวออกมาเลย แบบว่าอยากหยิบนะ แต่ก็กลัว…
ไม่เคยเจอแม่งไม่รู้หรอก ควันแม่งมาขนาดนั้น จะระเบิดรึเปล่าก็ไม่รู้ ถ้าเกิดว่ากูกำลังก้มหยิบ ๆ แล้วตู้ม!
กูไม่ได้ตายห่ากันพอดีเหรอ แบบว่ามันตื่นเต้นปน ๆ กลัวไปด้วย ตัวเลยสั่น ๆ ใจสั่น ๆ สมองแม่งคิดอะไรเร็วไปหมด
สุดท้ายมันก็ไม่ระเบิด นับว่าโชคดีมาก ๆ ไม่งั้นคงได้ลงข่าวหน้าหนึ่ง ไม่ได้มากรุงเทพหรอก…

ระหว่างนั้นพ่อก็ไปเรียก รปภ. ให้เตรียมถังดับเพลิงมาฉีดก่อนที่ไฟมันจะลุก แล้วเรื่องมันจะลุกไปตาม
รปภ. เค้าเจ๋งนะ ตอนไปเรียกเห็นแค่คนเดียว แต่หลังจากนั้นไม่ถึง 15 วิ แม่งมาจากไหนไม่รู้เกือบ 10 คน
แล้วทุกคนดูเต็มใจช่วยเหลือมาก ๆ ไม่มีความลังเลหรือความกลัวเลยแม้แต่น้อย (ฝึกมาเยี่ยมจริง ๆ ชื่นชมครับ)

ตอนที่จด ๆ จ้อง ๆ ไอ้รถเกเรอยู่เนี่ย ก็ลืมไปเลยว่า “อ้าว กูต้องขึ้นเครื่องนี่หว่า แล้วรถที่จะไปส่งกูมันอิอิกำไปแล้ว”
ยังไงล่ะคราวนี้… เรียกแท๊กซี่มารับเลยละกัน ตอนนั้น 19.25 น. เรียกไปก็รออยู่นานก็ไม่ได้เรื่องอะไร
เลยลงไปเรียกข้างล่างดีกว่า (ทีแรกให้มารับตรงที่รถคันเก่าจอดอยู่นั่นแหล่ะ เพื่ออะไรไม่รู้ ตกใจคิดอะไรก็ได้ทั้งนั้น)
ลงมาข้างล่างชั้น 1 ของสุนีย์ทาวเวอร์ โทรไปเรียกแท๊กซี่ สักพักก็มาบอกไปส่งสนามบิน… นั่งมาคนเดียว
พ่อแม่น้อง ไม่ได้มาส่งเลย เพราะต้องไปดูไอ้รถบ้าคนนั้น รถแม่งประกาศตัวเป็นศัตรูกะกูชัด ๆ

ตอนนั่งรถแท๊กซี่มา… มันเริ่มกดมิเตอร์ที่ 30 บาท ไอ้เราก็งง ๆ แล้วนะ แต่คิดว่ามันคงเป็นราคาที่เค้าตกลงกับห้างมั้ง
พอถึงสนามบินมิเตอร์มัน 40 บาทพอดี (ขยับทีละ 2 บาท 5 ครั้ง) ผมก็ยื่นให้มันไป 40 มันบอก “60 ครับ”
เอาแล้วไงกู… แต่เออมีรถมาส่งก็ดีแล้ว แต่เคืองสุด ๆ แม่งไม่ช่วยยกกระเป๋า

ถึงสนามบินเวลาประมาณ 19.55 น. (เวลาเดิมของเครื่องที่จะออก)
เช็คอินเรียบร้อย เค้าเตอร์เค้าบอกว่า “เครื่องออก 20.05 น. นะครับ”  เหยดจระเข้!!!!
ถ้ากูมาเวลาที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่ตอนแรก (20.30 น.) แม่งไม่ทันแน่ ๆ อ่ะ นี่กูต้องขอบคุณที่รถมันควันพวยพุ่งใช่ไหม?

นี่แหล่ะจากวันที่คิดว่าจะล่องลอย กลายเป็นวันที่ควันล่องลอย และจิตกูกระเด็นไปไหนไม่รู้แล้วเนี่ย!

ปล.รถคันนั้นซื้อมาตั้งแต่ปี 38 มันก็สมควรเปลี่ยนแล้วอ่านะ
หึหึ รายการต่อไป… หาแคตตาล็อกรถมาตั้งเรียงไว้ให้สูง ๆ แล้วเลือกได้เลย!

Blog ตอนนี้ประหม่าอยู่เหมือนกัน ไม่เคยเขียนถึง App เท่าไหร่ เพราะว่าตัวเองเป็นคนพูดให้คนอื่นฟังเข้าใจยาก
แต่วันนี้มี App ตัวนึงมาแนะนำ อยากเขียนเก็บไว้ใน Blog แห่งนี้ แบบพอใช้แล้วรู้สึกว่าติดใจมาก มากที่สุด
จากตอนที่ SIII เปิดตัวไป ได้มีฟังก์ชั่นนึงที่ผมต้องรอว้าว ขณะที่ดู Keynote เปิดตัว
มันคือ Pop up play เวลาเราใช้งานอะไรต่าง ๆ นานาในพวก Smart Phone ถึงแม้จะบอกว่าตัวเองเป็น Multitasking
แต่ก็ยังไม่สามารถใช้งานได้เหมือนในคอมพิวเตอร์ซะทีเดียว จะดู Youtube ไป เล่น Twitter ไปก็ทำไม่ได้แล้ว
แต่ฟังก์ชั่น  Pop up play ของ SIII มันทำได้ เราสามารถดูวีดีโอไปพร้อม ๆ กับทำอย่างอื่นได้ด้วย
(ได้แต่อิจฉาเจ้า SIII มัน SII อย่างเราไม่ได้เป็นลูกรักอีกต่อไป T^T)

ผมเองก็เป็นคนนึงที่ชอบดู Youtube แล้วทำอะไรอย่างอื่นไปด้วย แต่พอมาเล่นในมือถือ เผลอคิดว่ามันเป็นคอมทุกที
ในหลาย ๆ ครั้งก็ปิด App Youtube เพื่อออกไปเล่นอย่างอื่น ผลที่เกิดคืออะไรที่กำลังฟังกำลังดูมันก็หยุดไปซะงั้น

แล้วเมื่อวานก่อนเห็น @iPlugz โพสรูปการดูวีดีโอแบบนั้นใน facebook และใช้ใน SII ด้วยยย ว้าว!
สอบถามไปมาได้ชื่อ App ที่เอาไว้ทำแบบนั้นชื่อว่า Stick it! (Pop-up Player) ครับผม
App ตัวนี้ใช้ได้โดยไม่ต้อง Root เครื่องแต่อย่างใด ถือเป็นเป็น App ปกติทั่วไปที่ขายใน Play Store นั่นแหล่ะ
เสนอขายในราคา 60 กว่าบาทเท่านั้น (ถูกมากกกกกกกกกกกกกกกกก)

แต่ผมยังไม่ได้ซื้อตั้งแต่แรกพบหรอกนะ… แบบว่าลองใช้ไฟล์ apk ก่อน (อิอิกำ)
ทั้ง ๆ ที่ Play Store มันก็มีระบบ Refund นะ แต่ทำไมหา apk ก็ไม่รู้ (อิอิกำ)
แล้วเจ้าไฟล์ apk ที่หามาได้น่ะ มันก็ไม่ใช่เวอรืชั่นใหม่ล่าสุด มันคือเวอร์ชั่น 1.6 (ใหม่สุด ๆ คือ 1.7)
ตอนแรก ๆ ก็ใช้งานดีอยู่หรอก แต่พอใช้ไปสักพักก็เจอบั๊คซะแล้ว :(
ปกติผมเป็นคนใช้คีย์บอร์ดแบบลาก (หัดใช้มาได้สักพักแล้ว) อาการคือ เวลาเปิด App แล้วคีย์บอร์ดจะใช้ไม่ได้
แล้วพอปิด App ก็ใช้ว่าจะหายนะ ไม่หาย… คีย์บอร์ดก็เน่าอยู่อย่างนั้นจนต้องรีเครื่องใหม่

ไม่ได้แล้ว… ผมติดใจมันเข้าแล้วด้วยสิ เมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมานี่เอง กดซื้อไปเรียบร้อย 60 กว่า ๆ บาท
ได้เวอร์ชั่นล่าสุดมาคือ 1.7 ในใจก็หวังว่าให้มันแก้บั๊คอะไรมาให้เรียบร้อย ไม่งั้นคงต้อง Refund แน่ ๆ
พอกดใช้ดู… ปรากฎว่าทำงานเข้ากันได้ดีราวกับเกิดมาเพื่อกันละกัน เย้!

วิธีการใช้งานมันก็ง่ายเหลือเกิน (มันอาจจะไม่เหมือนกับ SIII ทั้งหมดหรอก ถ้าเหมือนกัน SIII ก็ลำบากหน่อยล่ะ)
คือเราก็แค่เปิด App นี้ขึ้นมา เสมือนหนึ่งว่ามันเป็น Video Player อีกตัวของเครื่อง แล้วก็เลือกเอาไฟล์หนังที่อยากเปิด
เพียงเท่านี้ก็จะปรากฎ Pop up เล็ก ๆ กำลังเล่นหนังที่เราเปิด เราก็สามารถเล่นอะไรอย่างอื่นไปพร้อม ๆ กับดูคลิปได้
หากมันเกะกะหรือทับข้อความที่เรากำลังอ่าน เราก็ลากมันไปไว้ตรงไหนของจอก็ได้ หรือจะย่อขยายก็ทำได้หมด
ส่วนฟังก์ชั่นที่ร้ายกาจที่สุดคือการเล่นไฟล์จาก Youtube เราก็แค่เปิดไฟล์ที่ต้องการแล้วกด Share ไปที่ App ตัวนี้
มนก็จะมี Pop up เล็ก ๆ เหมือนกับที่เราเล่นไำฟล์หนังจากเครื่องเล่น ชาบูจริง ๆ

App ตัวนี้มันก็ถือเป็นลูกเล่นเก๋ ๆ ประดับเครื่องอีกตัวนึง เอาไว้เท่านี้ก่อนนะครับ :)

ปล.ถ้าเอาไปใช้กับมือถือจอใหญ่ ๆ มันมันส์กว่านี้แน่นอน ตอนนี้รู้สึกว่า 4.3 นิ้วมันธรรมดาไปเสียแล้ว

หลังจากที่ S2 ได้รับการอัพเกรดเป็น ICS ก็ลองลงรอมสับเปลี่ยนหมุนเวียนไปเรื่อย
นับตั้งแต่รอมศูนย์ตัวแรกเลย ตัวนี้ก็ใช้อยู่นานมาก ไม่ใช่เพราะว่ามันดีหรอก แต่ไม่มีเวลาทำใหม่
รอมศูนย์ตัวแรกที่ออกมา บอกได้เลยว่า “หน่วง” มาก เหมือนมีเส้นกั้นระหว่าเรากับมือถือยาวเป็นกิโลฦ
ลากยังไงก็ไม่ติดมือ ตอนแรกคิดว่าเป็นเพราะฟิล์มกันรอยที่เราใช้เสียอีก แต่เปลี่ยนก็ยังไม่หาย
จากรอมศูนย์ตัวแรก พอมีเวลาหน่อยก็กลับมาอัพรอม eRobot อัพ V.9 ไป ใช้ไปไม่กี่วันก็อัพ V.10
(มีคนแนะนำรอมตัวอื่น แต่ดูแล้วมันไม่ใช่อ่ะ เลยใช้ eRobot เรื่อยมา อิอิ)
ใช้ไปสักพักก็อัพ V.11 จำได้ว่าออกถี่มาก ๆ อัพตามแทบไม่ทัน มีตัว V.11 นี้แหล่ะที่ใช้นานหน่อย
(ประมาณ 2 อาทิตย์ได้มั้ง…)

V.11 ก็ถือว่าดีในระดับหนึ่งเลยครับ แต่ว่า… มันก็ยังมีค้างมีแฮงค์บ้างเป็นเรื่องธรรมดาที่รับได้
เพราะอาการทั้งหมดนั้นมันแลกมาด้วย “ความเร็ว”

แล้วล่าสุดซัมซุงประเทศได้ปล่อยให้มีการอัพเกรด ICS อย่างเป็นทางการแล้ว eRobot ก็จับเอารอมนั้นมาโม
ซึ่งเป็น V.13 ที่กำลังจะพูดถึงนี่เอง
บอกได้เลยครับว่า “ชอบที่สุด” ตั้งแต่ที่มีการใช้ eRobot มา ไม่คิดว่ารอมโมจะเสถียรได้ขนาดนี้
อาการค้าง อาการแฮงค์น้อยมาก ๆ ตามมาด้วยความเร็วที่ใช้งานได้อย่างสนุกสนาน ไม่ต้องกลั้นหายใจ
(คนที่ใช้รอมศูนย์คงรู้ดีกับอาการกลั้นหายใจ ลุ้นว่าที่เรากดไปมันจะติดรึเปล่า จะค้างไหม? 55+)

ถึงวันนี้เปิดหน้าเว็บของ eRobot ดู มี V.14 ออกมาแล้ว ตอนแรกกะอัพตามไปสักหน่อย
แต่อ่านดูแล้วไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก เพียงแค่เอารอมศูนย์ของเครื่องรหัส T มาทำเท่านั้นเอง
ดังนั้นจึงค้างอยู่ที่ V.13 ตอนไปละกัน :)

ก็ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน ทำไมต้องอัพเดตแยกกัน เพราะได้ยินมาว่าเครื่องรหัส T หรือไม่ T
มันไม่ได้ต่างอะไรกันเลย ที่บอกว่าทำมาเพื่อให้ใช้ 3G ของค่ายนั้น ๆ อะไรสักอย่างก็ไม่ค่อยเข้าใจ
เพราะตอนนี้เครื่องของตัวเองเป็น AIS รหัสไม่ T ก็ใช้ซิมของ Dtac 3G 850 ได้อย่างปกติสุข
ไม่เข้าใจ………………………………………………………………………

อ่อ มีอีกเรื่องนึง ไม่รู้ว่ามันเกี่ยวอะไรกันไหมนะ…
แบบว่าสาเหตุที่ทำให้เครื่องค้าง เครื่องแฮงค์เมื่อก่อนน่ะ ไม่รู้เป็นเพราะ App ตัวนี้รึเปล่า…

มันชื่อว่า Battery Monitor Widget มันเอาไว้ดูสถานะการทำงานของแบตในเครื่อง
ที่คิดว่ามีมันเป็นปัญหาเพราะว่า ตั้งแต่ที่เริ่มใช้เจ้านี้มา มันก็เป็นมาตลอด พอเลิกใช้มันก็หาย
มันใช่รึเปล่านะ?
ตอนนี้หันมาใช้อีกตัวนึงแทน ความสวยงามอาจไม่สู้ แต่ใช่แล้วไม่มีปัญหา มันชื่อว่า

Battery Solo Widget ตัวนี้ใช้งานได้ดี ไม่มีปัญหาเลยจ้า

Blog ตอนนี้ก็เท่าแหล่ะ ยาวไหม?… ไม่นะ…

พอหามาฟังเท่านั้นแหล่ะ “ติดใจ” เลยทีเดียว ผมเองก็ไม่รู้หรอกว่าดนตรีเค้าฟังอะไรยังไงกันบ้าง
เพราะเล่นดนตรีไม่เป็น ร้องเพลงก็ไม่เพราะ เมโลดี้อะไรก็ไม่ได้ ทฤษฎีดนตรีก็ไม่รู้จัก
ผมรู้แค่ว่า “มันชัด” เหตุผลเท่านั้นจริง ๆ ทำเอาไฟล์เพลง MP3 ที่ฟังกันมาตั้งนานนมกากไปเลย

บอกกับตัวเองไว้ว่า “คงกลับไปฟัง MP3″ ยากแล้วล่ะ…
อารมณ์นี้มันเหมือนกับตอนที่สายตาได้เจอกับอะไรที่เรียกว่า High-Definition เป็นครั้งแรก
จากตอนนั้นถึงตอนนี้ ผมก็ไม่กลับไปดู VCD อีกเลย หรือแม้แต่ DVD ก็คิดแล้วคิดอีกว่าจะดูดีไหม
เพราะสายตาคู่นี้มัน “มักง่าย” ไปเสียแล้ว

กลับเข้าเรื่อง… ออกไปเรื่องหนังได้ยังไงกันล่ะเนี่ย
ที่บอกว่ากลับไปฟัง MP3 ยากแล้ว เหตุผลเดียวกับเพราะตอนนี้หูของผมมัน “มักง่าย” ไปอีกแล้ว
ความรู้สึกที่ผมฟัง Lossless มันแตกต่างกับ Mp3 ตรงที่… (อันนี้คิดเอาเอง พยายามอธิบายให้เข้าใจ)
MP3 มันเหมือนกับว่าทั้งเสียงร้อง ต่ำ กลาง สูง รวมไปถึงดนตรี กลอง เบส กีตาร์ ทุกอย่างมันรวมเป็นเส้นเดียว
แล้วปล่อยเข้ามากระแทกหูเรา ทำให้มันรู้สึกอื้อ ๆ เอือย ๆ ฟังได้ไม่นานก็เบื่อแล้ว
แต่ไฟล์ Lossless มันเหมือนกับว่าเสียงร้อง ต่ำ กลาง สูง และเสียงดนตรีต่าง ๆ แยกมาคนละเส้นอย่างชัดเจน
แล้วเรียงเข้าหูเราอย่างเป็นระเบียบ รู้สึกว่าฟังได้ต่อเนื่องและยาวนานกว่า
ไม่รู้ว่าอธิบายไปแล้วจะงงกว่าเหมือนไหมนะ -*-

ภาระอย่างต่อไปคือเรื่อง Storage ไฟล์ Lossless มันใหญ่กว่า MP3 มากถึง 10 เท่า
ต้องหาพื้นที่เก็บข้อมูลกันเหนื่อยเลยคราวนี้
เรื่องที่สองคงเป็นเรื่องหูฟัง ต้องเก็บตังหาหูฟังดี ๆ มาใช้สักตัวหนึ่ง เพราะมันสามารถดึงพลังของ Lossless ได้เต็มที่
เรื่องต่อไปแต่ไม่ได้สำคัญอะไร เริ่มรู้สึกอย่างได้ Player มาไว้ฟังเพลงสักตัวหนึ่ง ทุกวันนี้ฟังจากมือถือ
รู้สึกว่าใช้งานปกติแบตมันก็ไม่ค่อยจะพอแล้ว ต้องมาฟังเพลงอีก ไม่ต้องทำอะไรกันพอดี
แต่คิดดูแล้ว ราคา Player ถ้าจะเอามันก็แพงอยู่เหมือนกัน เพราะไม่ไว้ใจ Player ตัวไหนนอกจาก iPod
คิดดูแล้ว (อีกที) เรื่อง Player พักไว้ก่อนดีกว่า รอให้มีตังมากกว่านี้ จะว่ายังไงค่อยดูอีกทีละกัน

ลองอ่านย้อนขึ้นไปเขียนอะไรไว้บ้างก็ไม่รู้ แต่เอาเหอะ… ก็มันอยากเขียนนี่หน่า
สวัสดีครับ :)

หนังเรื่องนี้บอกได้เลยว่าอยากดูมาก ๆ ตั้งแต่ที่รู้ว่ามีโปรเจค เรื่อง The Avenger ความคิดก็ฟุ้งกระจายไปคนละทาง
ความคิดที่เกิดขึ้นมามีหลากหลายมาก ๆ เพราะเรื่องนี้เป็นโปรเจคที่ใหญ่ มีการวมตัวของเหล่า Hero ของ Marvel
ซึ่งประกอบด้วย HULK, Iron Man, Thor และล่าสุด Captain America รวมทีมที่มีชื่อว่า The Avenger
ตอนแรกผมก็คิดว่า โปรเจคนี้อาจต้องมีการเปลี่ยนตัวนักแสดง แต่ยังให้ใช้บทบาทเดิมอยู่เป็นแน่
เพราะดูแล้ว… การที่เอานักแสดงหลักคนเดิมมารวมตัวกัน ให้เป็นหนังเรื่องเดียว มันทำได้ไม่ง่ายเลยซะเลย
แต่เมื่อ Trailer แรกถูกนำออกมาให้ได้รับชมกัน ต้องร้อง “ว้าว!” มีการรวมนักแสดงทั้งหมดเลยแหะ เจ๋งชะมัด

เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่เฝ้ารอวันที่ลงโรงฉายเสียที พูดตรง ๆ ก็คืออดใจรอแทบไม่ไหวนั่นแหล่ะ
แล้วช่วงประมาณ 6 เดือนที่ผ่านมานี้ มีการปั่นกระแสของหนังเรื่องนี้อย่างต่อเนื่อง ทำให้อยากดูเร็ว ๆ มากขึ้นอีก
ถือว่าได้เห็น Trailer ของเรื่องนี้เยอะมาก ๆ นี่ยังไม่นับรวมกับ Spot TV ที่ออกเป็นคลิปสั้น ๆ มากกว่า 10 คลิป
นั่งไล่ดูจนครบทุกคลิปแล้ว มันไม่ใช้เป็นอะไรที่ซ้ำ ๆ กัน เลยทำให้คิดเลยไปถึงว่า แล้วหนังมันจะยาวแค่ไหนเนี่ย
แล้วมันก็ยาวจริง ๆ มีความยาวถึง 142 นาที แต่บอกได้เลยว่าทุกนาที มันคุณค่า สนุก มีสีสันมาก ๆ

วันที่เข้าไปดู… มันตรงกันวันแรงงานพอดิบพอดี หนังเข้าฉายวันหยุดแบบนี้ เรื่องที่น่าติดตามแบบนี้ เหอ ๆ คนบานเลย
คนที่เข้าไปดูเห็นตั้งแต่เด็ก ๆ ที่ยังพูดไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำ จนไปถึงคุณยายที่ผมขาวทั้งหัว ต้องให้เด็กพยุงเวลาเดิน
โอ้ววว… มันเป็นอะไรที่แปลกดีเหมือนกัน
แต่สงสัยอะไรอยู่อย่างหนึ่ง… ไหนว่าจะมีการฉาย Trailer ของ Batman The Dark Knight Rises แต่ทำไมไม่เห็นหว่า
ได้ดู  Trailer ของ The Amazing Spiderman แทนซะงั้น ดูมาตั้งหลายรอบแล้ว (เบื่องิ)

เรื่องราวของ The Avenger ความวุ่นวายเริ่มต้นจากการค้นพบ “ลูกบากศ์มิติ” ที่ปรากฎในเรื่อง  Captain America
และยังโผล่มาตอนท้ายเรื่อง Thor ซึ่งผู้ที่สนใจในพลังงานมหาศาลของมันคือ Loki จึงได้บุกมายังโลกชิงลูกบากศ์มิติ
เพื่อเปิดประตูจักรวาล และนำกองกำลังศัตรูต่างมิติบุกโลกทำลายโลก โดยอ้างว่าเพื่อปลดแอกมนุษย์จากอิสระภาพ

หน่วย S.H.I.E.L.D. พยายามแกะรอยรังสีลูกบากศ์มิติแล้ว แต่เรื่องนี้ใหญ่เกินกว่าหน่วย  S.H.I.E.L.D. จะรับมือลำพัง
โครงการ The Avenger จึงถูกนำมาพิจารณาอีกครั้ง โดยมีการรวมมนุษย์ที่เหนือมนุษย์ สร้างเป็นกองกำลังปกป้องโลก

ตั้งแต่แรกเลย คิดว่าหนังเรื่องนี้บทบาทของตัวละคร มันต้องแย่งกันเด่นแน่เลย เพราะอย่างน้อยทุกคนก็มีดีกรีพระเอก
แต่ไม่เลย… ผิดคาดเอามาก ๆ เพราะบทบาททุกอย่างมันกลับลงตัวได้อย่างน่าประหลาด ถึงแม้ว่ามีบทใครที่เด่นกว่า
แต่บทบาทของอีกคนก็กลับกลายเป็นสิ่งที่สำคัญทดแทนกันไป กลมกลืน เกื้อหนุน กันไปตลอดทั้งเรื่องจนจบ

การเดินเรื่อง บอกได้เลยว่า “ค่อยเป็นค่อยไป” เอามาก ๆ เพราะเนื่องจากระยะการฉายเวลาที่ยาวนาน
ทำให้สามารถเก็บทุกรายละเอียด และตอบโจทย์ที่อาจมีข้อสงสัยจากเรื่องของ Marvel เรื่องก่อนหน้าได้ครบหมด
หากใครสงสัยว่า Thor กลับมายังโลกได้ยังไง ในเมื่อสะพานนั่นถูกทำลายไปแล้ว เรื่องนี้สามารถตอบได้ครับ

มันเป็นเรื่องธรรมดาของการรวมตัวของเหล่าผู้คนที่มีความสามารถ แล้วไม่สามารถร่วมมือทำงานได้
เพราะทุกคนยังถือว่าตัวเองเจ๋ง ตัวเองแน่ กว่าใคร ๆ ในทีม หรือคิดว่าตัวเองแน่พอที่สามารถทำอะไร ๆ คนเดียวได้
เรื่องนี้ก็เป็นเช่นนั้น มีการทะเลาะเบาะแว้ง ปะทะคารมของเหล่าฮีโร่ให้เห็นอยู่เรื่อย ๆ
แต่บางครั้งต้องการการสูญเสีย จึงจะสามารถจูงใจของคนเหล่านั้นได้ ผมกำลังจะบอกว่าเรื่องมีการสูญเสียครับ :(

บทบาทของฮีโร่ในแต่ละคน มีจุดเด่นที่แตกต่างกันไป แต่บอกได้เลยว่าทุกคนไม่ได้ถูกเนื้อเรื่องให้หายไปแน่นอน
Captain America ดูเป็นฮีโร่ที่หลงยุคเข้ามาในโลกปัจจุบัน การปรับตัวมันเป็นเรื่องยากสำหรับทุกคน
แต่ว่าถ้ากลุ่ม The Avenger ขาดฮีโร่คนนี้ไป การสั่งการที่เด็ดขาด และการอ่านกำลังของศัตรู ก็หายไปเช่นกัน

Iron Man ดูเป็นคนที่หัวรั้นมากที่สุดในกลุ่ม (ไม่นับ HULK ตอนที่แปลงร่าง) เพราะมีพร้อมทั้งเงิน อำนาจ ชื่อเสียง
ดู ๆ ไปมันก็เป็นหนามยอกอกของหน่วย S.H.I.E.L.D. ดี ๆ นี่เอง
แต่เมื่อสถานการณ์เลวร้ายมาถึง กลับเป็นกำลังหลักในการต่อต้านศัตรู

Thor ไม่มนุษย์เดินดินอยู่อาศัยบนโลก แต่เป็นเทพผู้สูงส่งที่มาจากดินแดนแอสการ์ด เข้าร่วมทีม The Avenger
ก็เพราะปัญหาที่กำลังเผชิญอยู่ มันเกิดจาก Loki ผู้เป็นน้องชายได้สร้าเองไว้
เป็นถึงเทพ แต่กลับสามารถยอมรับฟังคำสั่งการจากมนุษย์โลกได้ จุดนี้มีอะไรให้คิดได้นะ…

HULK ตัวนี้บอกได้เลยเป็นตัวอันตรายที่สุดในทีม The Avenger แล้วล่ะ จากที่ดูหนังเรื่อง The HULK มาก่อนหน้า
บอกตามตรง… ก็ยังไม่ซึ้งในพลังของฮีโร่คนนี้สักเท่าไหร่ จนได้มาเจอจริง ๆ ในเรื่องนี้ ได้เห็นพลังที่น่าตกใจ
ถ้าจะพูดให้มันง่ายขึ้นก็คือ “พลังที่เทพยังต้องสยบ”

Hawkeye ฮีโร่คนนี้ปรากฎตัวครั้งแรกเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ในเรื่อง Thor แต่ผมก็ไม่รู้จัก ไม่มีข้อมูลของตัวนี้เลย
แต่บอกได้ว่าบทบาทของ Hawkeye ในเรื่องไม่ใช่ธรรมดาเลยจริง ๆ ถ้าไม่มีตัวละครตัวนี้ เรื่องคงขาดสีสันอย่างที่สุด

Black Widow ปรากฏตัวให้เห็นจากเรื่อง Iron Man เป็นฮีโร่ผู้หญิงเพียงคนเดียวในกลุ่ม
เรื่องฝีมือของเธอเทียบไม่ได้เลยกับฮีโร่ ที่พัฒนาจนไปไกลเกินกว่าคำว่ามนุษย์ แต่หากลองมองบทบาทของเธอให้ดี
เธอเป็นคนดำเนินเรื่อง The Avenger ทั้งหมด มีบทบาทหน้ากล้องมากที่สุดแล้ว

เป้าประสงค์ของการโจมตีโลกในครั้งนี้ Loki บอกไว้ว่า “เพื่อปลดแอกมนุษย์จากอิสระภาพ”
เพราะมนุษย์มีอิสระภาพมากจนเกินไป มันไม่เหมาะสมกับเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่ได้รับอิสระภาพมากเช่นนี้
มนุษย์ควรเป็นทาสรับใช้ของเหล่าเทพ และสิ่งมีชีวิตจากมิติอื่น ๆ นั่นคือสิ่งที่เหมาะสมที่สมสำหรับมนุษย์แล้ว
มันเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัวและเอาแต่ใจมาก ๆ แต่ว่าความคิดแบบนี้ไม่ได้ปรากฎในเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก
ตัวอย่างที่พอนึกออก… ก็เห็นได้จากเรื่อง The Day The Earth Stood Still Concept ถูกหยิบมาใช้เช่นกัน
แตกต่างกันก็เพียงแค่วิธีการนำเสนอ

เรื่องสุดท้ายที่อยากพูดถึง และไม่พูดไม่ได้ มันคือ “ตลกร้าย” ตามสไตล์ของ Marvel ผมชอบมันอย่างถอนตัวไม่ขึ้น
เจ้าของเรื่องนี้ต้องยกให้เป็นของ Tony Stark แต่เรื่องนี้ได้ HULK มาร่วมแจ่มด้วย ทำให้ได้ฉากตลก ๆ เพิ่มขึ้นมาอีก
ไม่เว้นแม้แต่ Loki ตัวร้าย ยังมีฉากตลก ๆ ทำให้หัวเราะได้ จะเป็นอย่างไรต้องไปดูในโรงครับ

http://www.youtube.com/watch?v=Idft2D6cxhQ

สรุป ไม่น่าเชื่อว่าจะเขียนมายืดยาวขนาดนี้ แต่ทั้งหมดมันก็เป็นสิ่งที่อยากบอกแหล่ะครับ
เรื่องนี้สำหรับผมไม่ว่าคะแนนเต็มจะเป็นเท่าไหร่ ผมให้ไปเต็ม ๆ เลยละกัน เพราะชอบฮีโร่เหล่านี้อยู่แล้ว
แน่นอนว่าเรื่องรอบเดียวไม่พอ… ต้องมีรอบสอง อยู่ที่ว่าจะมีเวลาไปดูเมื่อไหร่ก็เท่านั้นเอง สวัสดีครับ :)

อ้อ!! เกือบลืม หนังจบแล้วอย่าเพิ่งลุกไปไหนนะครับ มีตัวอย่างเล็ก ๆ จากเรื่องถัดไปของ Marvel

หนังเรื่องนี้เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่อยากดู แต่พลาดไม่ได้ดูในโรงหนังซะนี่ ช่วงนั้นมันยุ่ง ๆ ยังไงชอบกล
ประกอบกับโรงที่เข้าฉาย เข้าเฉพาะเครือ Major ซึ่งผมเองก็ไม่ได้เข้าไปดูหนังในเครือนี้สักเท่าไหร่
ไป ๆ มา ๆ เลยไม่ได้เลยซะงั้น แอบเสียดายอยู่เล็ก ๆ
จนมาถึงวันนี้ The Lady ก็ออกมาในรูปแบบ Home Entertainment แล้ว ไม่พลาดจัดมารับชมครับผม

The Lady เป็นเรื่องราวชีวิตของนักต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยในพม่า ชื่อว่า ‘อองซาน ซูจี’
จุดที่มันน่าสนใจมันอยู่ตรงที่ เราได้เห็นหนังชีวประวัติของบุคคลสำคัญระัดับโลกในขณะที่คนนั้นยังมีชีวิตอยู่
ทำให้เกิดอารมณ์อินอีกแบบหนึ่ง นอกจากอารมณ์อินแล้วยังรู้สึกเกิดความเปรียบเทียบประเมินค่าอีกด้วย

The Lady เป็นเรื่องราวของ อองซาน ซูจี ลูกสาวขอนายพล อองซาน นักเคลื่อนไหวที่ปลดแอกพม่าจากอังกฤษ
ทั้งยังเป็นกำลังหลักในการสร้างประชาธิปไตยให้เกิดประเทศอีกด้วย แต่ก่อนจะถึงเวลานั้นกลับ “โดนฆ่า” เสียก่อน
ประเทศตกอยู่ในการปกครองของรัฐบาลทหารพม่า อองซาน ซูจี ได้ไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ
และที่นั่นเองเธอได้พบกับ ไมเคิล อริส ผู้ที่สนใจศึกษาในอารยธรรมเอเชีย และคนที่เป็นสามีของเธอ

แม่ของซูจีป่วยหนัก แพทย์ไม่สามารถทำการรักษาได้ ทำให้ซูต้องเดินทางกลับจากอังกฤษ มายังพม่าบ้านเกิด
เพื่อดูแลแม่ของเธอเป็นครั้งสุดท้าย และการเดินทางมาในครั้งนั้น ทำให้เธอไม่สามารถออกจากพม่าได้อีกเลย
การกลับมาของซูเป็นเหมือนการจุดประกายความหวังในประชาธิปไตยของประชาชนพม่าอีกครั้งหนึ่ง
ทำให้ทั่วทั้งประเทศเกิดการเดินขบวนต่อต้านรัฐบาลทหารพม่า และสนับสนุนซูอย่างเต็มที่

ในที่สุดการเลือกตั้งก็เกิดขึ้น และพรรคของซูได้รับชัยชนะ แต่กระนั้นรัฐบาลทหารพม่าก็ใช้อำนาจที่มี
กักบริเวณเธอในอยู่ในบ้านพัก ห้ามติดต่อกับโลกภายนอก มีเพียงคนรับใช้ 1 คนเท่านั้นที่อนุญาตให้อยู่ด้วย

เหมือนชะตาเล่นตลก เมื่อสามีของเธอ ไมกี้ ป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย และโดนระงับวีซ่าไม่ได้เดินทางมาพม่า
ความหวังและกำลังใจในการมีชีวิตอยู่ต่อน้อยลงไปทุกที ขณะเดียวกันซูก็ไม่สามารถออกจากประเทศได้
เพราะหากออกจากประเทศไปแล้ว ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าเธอจะกลับมาพม่าได้อีกครั้ง และทุกอย่างเธอทำจะสูญเปล่า
จนวาระสุดท้ายของชีวิตสามีของเธอ เธอก็ไม่สามารถไปดูแลสามีเธอได้ เพราะถูกขัดขวางด้วยคำว่า “การเมือง”

ดูหนังเรื่องนี้จบแล้วรู้อะไรเพิ่มมากขึ้นหลายอย่าง เราจะพบว่าชีวิตของอองซาน ซูจี ที่เรารู้จักมันเล็กน้อยมาก ๆ
หนังตีแพร่เรื่องราวชีวิตของสตรีผู้นี้ ผู้ที่เรียกร้องประชาธิปไตยได้ยิ่งใหญ่ สวยสด งดงาม

อีกเรื่องที่อยู่เบื้องหลัง แต่เป็นสิ่งสำคัญที่ขาดไม่ได้ เพราะหากขาดไปแล้ว จะไม่มีทางเป็นอองซาน ซูจี ถึงทุกวันนี้
คือ ไมกี้ สามีของเธอเอง เบื้องหลังที่คอยผลักดันเธอไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดที่คนในฐานะสามีทำได้
เพราะ ไมกี้ นี่เอง ทำให้ซูได้รับเลือกในรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพในปี 1991 ในขณะที่เธอยังโดนกังบริเวณ
ทั้งหมดทั้งมวลที่ทำเพราะต้องการ “ปกป้อง” หากมีรางวัลระดับโลกมาเป็นเครื่องประกัน
แน่นอนว่ารัฐบาลทหารพม่า ไม่สามารถทำอันตรายใดกับเธอได้ง่ายนัก

ในหนังจะเห็นการถ่ายทอดเรื่องของ “ครอบครัว” ออกได้อย่างน่าอิจฉาเอามาก ๆ
ครอบครัวของเธอเป็นสิ่งที่ยิ่งกว่าคำว่า “อบอุ่น” ทุกคนเกื้อกูลกัน และต่่างเป็นสิ่งสำคัญของกันและกัน

การดำเนินเรื่องมีการตัดสลับไปมาระหว่างพม่าและอังกฤษ
สร้างชีวิตดราม่า ตึงเครียด ออกมาเป็นหนังที่ดูได้สนุก และไม่น่าเบื่อ
นักแสดง  มิเชล โหย่ว บอกได้เลยว่า “ใกล้เคียงมากกกกกกก” การแสดงออกท่าทางที่สมจริง
ทำให้การรับชมการอาการอินยิ่งขึ้นไปอีก

สรุป เรื่องนี้ทำให้ผมได้รับรู้เรื่องราวการมีชีวิตที่มีค่าและยิ่งใหญ่ของสตรีคนหนึ่ง
ดูแล้วรู้สึกว่ามันอิ่มเอิบจิตใจ ผิดจาก Main Idea ที่สื่อถึงการต่อสู้อันยากลำบากและยาวนาน

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่เป็นไร เพราะที่นี่มันเหมือนเป็นอีกที่หนึ่ง ที่ผมเอาความคิด ความรู้สึกมาเทลงไป
ต้องการเพียงแค่ว่า “วันนึงเรากลับมาอ่านมัน แล้วเราจะรับรู้บางสิ่งบางอย่างอาจหลงลืมไป”
มันก็เป็นเหมือนไดอารี่ ขนาดใหญ่ ใหญ่กว่า Social Network ที่อัพเป็นสเตตัส หรือเขียน Note
เพราะงั้น… ผมก็เลยชอบเขียน Blog ในขณะที่มันได้รับความนิยมน้อยลงไปทุกที ทุกที

อย่ากระนั้นเลย ถึงว่ามันเป็นที่ที่สำคัญขนาดนั้นแล้วล่ะก็… จัดการปัดฝุ่นให้มันซะหน่อยดีกว่า
จำได้ว่าตั้งแต่จดโดเมน lengyi.in.th แล้วเปิดเป็นเว็บ Blog เนี่ย เปลี่ยน Theme ไปแล้ว 2 ครั้ง
ซึ่งใช้ไปนาน ๆ มันก็เบื่อบ้างอะไรบ้างเป็นธรรมดา สองสามวันนี้มานี้เลยจัดการตกแต่งซะใหม่เป็นครั้งที่ 3
ถ้าจะนับเวลากันจริง ๆ มันนานกว่านั้นแหล่ะ เพราะว่าก่อนที่จะลงมือตกแต่งได้ มันต้องเลือกสรรสันก่อน
ใช้เวลาเลือก Theme ไปทั้งหมด 2 วันเต็ม ๆ นั่งหาอะไรที่ถูกใจจริง ๆ เพราะถ้าจะให้มานั่งแก้ Code เอง ก็ไม่ไหว
จนในที่สุดก็ลงตัวที่ Theme นี้ มันแทบจะไม่ต้องปรับอะไรเลย เพราะมีอะไรทุกอย่างให้ครบครัน
เพียงลาก… แล้วก็วาง ๆ มัน เท่านั้นก็เป็นอันเสร็จ

ตอนนี้ก็อยู่ระหว่างช่วงใช้งานใหม่ ๆ บางทีก็มีอะไรเอ๋อ ๆ ไปบ้าง ก็ต้องปรับจูนกันไป
แต่คิดว่าไม่นานนักหรอก ทุกอย่างมันคงเข้าที่เข้าทาง

ไหน ๆ ก็เปลี่ยน Theme Blog แล้ว เลยเปลี่ยนการเขียนบทความด้วยเลยดีกว่า
เมื่อก่อนถ้าสังเกตดี ๆ ผมชอบเขียนเป็นความเรียงยาว ๆ แล้วบางทีก็ต้องมานั่งตัดคำไทยเอง เพราะไม่ถูกใจ
แต่ทำแบบนั้นไปนานเข้ามันก็เบื่อ เพราะการตัดคำมันทำให้คำที่เราต้องการจริง ๆ ใช้ไม่ได้น่ะสิ
อย่างกระนั้นเลย… เปลี่ยนการเขียนใหม่เป็นการ “พิมพ์แบบตัดบรรทัด” ดีกว่า คำไหนที่เราต้องการ มันก็ใช้ได้

เอาล่ะ เขียนมาถึงตรงนี้แล้ว ก็ไม่มีอะไรจะเขียนแล้วล่ะ เอาเป็นว่า ผมก็จะเขียน Blog ต่อไปเรื่อย ๆ
จนกว่าไม่อยากเขียนนั่นแหล่ะ แต่กว่าวันนี้จะมาถึง คงใช้เวลาอีกนานล่ะมั้ง :)

ไม่คิดว่าจะได้ดูเรื่องนี้นะเนี่ย เพราะจริง ๆ ไม่ได้สนใจอะไรมาก ดูมันไม่ถูกจริตสักเท่าไหร่ แต่ว่าวันนี้ดั้นมีเวลาว่างขึ้นมาดื้อ ๆ 2 ชั่วโมงครึ่ง ประจวบเหมาะกับเวลารอบหนังที่ฉายมันตรงกันพอดี เดินเข้าโรงหนังไปดู Battleship  ซะเลย เรื่องนี้มีชื่อเรียกชื่อไทย ยุทธการเรือรบพิฆาตเอเลี่ยน

เพิ่งรู้ก่อนจะดูไม่นานนักว่า เรื่องนี้มีพื้นฐานจากเกมส์ อืม… รู้สึกแปลกใจอยู่เล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าจะมาจากเกมส์ ส่วนกระแสโลกออนไลน์ ก็ไม่มีอะไรมากมายไปว่าคำว่า “มันส์” เพียงคำเดียว

เรื่องราวเริ่มต้นจากการค้นพบดาวเคราะห์ดวงใหม่ มีสภาพใกล้เคียงคล้ายกับโลกของเรา ดังนั้นเพื่อการค้นหาสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่ การติดต่อระหว่างดวงดาวจึงเริ่มขึ้น โดยหวังเพื่อการค้นพบว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียวในจักรวาล

ฮอฟเปอร์ นาวิกโยธินหนุ่ม ที่ไม่ค่อยได้เรื่องสักเท่าไหร่ อาศัยบารมีของพี่ชายที่เป็นทหารเรือ ฝากเข้าไปทำงานในกองทัพเรือ ทั้งยังเป็นคนรักของลูกสาวของพลเอกซะอีก แซม โดยที่ไม่พ่อของฝ่ายหญิงไม่มีอะไรน่าปลื้ม

หลังการติดต่อในครั้งนั้น ไม่ช้านานนักเราก็ได้รับการติดต่อกลับ แต่ไม่ได้มีการเดินทางมาเยี่ยงมิตร แต่สิ่งมีชีวิตต่างดาวกลับเปิดฉากเข้าโจมตีใส่โลก บริเวณน่านน้ำที่กองทัพกำลังทำการซ้อมรบ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์อยู่

เมื่อทั้งสองฝ่ายต่างมีอาวุธอยู่กันครบมือ และทักทายที่ไม่ใช่มิตรภาพ สงครามจึงเกิดขึ้น

เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องนึง ที่ตอกย้ำนิยามคำว่า “สถานการณ์สร้างวีรบุรุษ” จากคนธรรมดาที่มีความสามารถ แต่ไม่สามารถแจ้งเกิด เพราะด้วยอุปสรรคหรือเหตุผลเหนือการเข้าใจ แต่เมื่อถึงเวลาสถานการณ์คับขัน บุคคลนั้นจะเป็นคนสำคัญที่สุด เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องแรกที่หยิบจุดนี้มาทำ และแน่นอนเรื่องนี้ก็ไม่เป็นเรื่องสุดท้ายเช่นเดียวกัน เชื่อว่าแนวคิดแบบนี้จะวนเวียนในเนื้อหาของหนังอีกนานเท่านาน

สิ่งที่ยังขาดไปสำหรับเรื่องนี้คือเรื่อง “ต้นสายปลายเหตุ” ดูจนจบทั้งเรื่อง ก็ยังไม่รู้ถึงสาเหตุของการโจมตี บางครั้งมันก็ทำให้รู้สึกขาด ๆ ไปบ้างสำหรับอรรถรสในการรับชม

แต่ว่าสิ่งที่มาทดแทนเรื่องไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ แน่นอนว่าคือ “ความมันส์” ฉากแอคชั่น CG อลังการ ถล่มทลายมาก และที่สำคัญทำได้เนียน สวยสดงดงาม สิ่งเหล่านี้มาเติมเต็มช่องว่างของเนื้อเรื่องได้เต็ม ๆ

สรุป เรื่องนี้ดูเอาความมันส์ และฉาก CG เท่านั้น เพราะนอกจากนี้เท่าที่คิดดู ก็ยังไม่ค่อยมีรายละเอียดอะไรเท่าไหร่